Δευτερα 30 Ιανουαριου 2017

Η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, ένα ξεχασμένο ολοκαύτωμα

29/1/2017

Χθες, 27 Γενάρη, ήταν η Διεθνής Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ. Στις 27 Γενάρη 1945, ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωνε τους εναπομείναντες φυλακισμένους του κολαστηρίου του Άουσβιτς, δίνοντας τέλος στη μεγαλύτερη θηριωδία που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20ο αιώνα. Αναμφίβολα, το εβραϊκό Ολοκαύτωμα και η γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες μαζικές σφαγές του περασμένου αιώνα. Πρόκειται για εγκλήματα που δεν πρέπει να σβηστούν ποτέ από την συλλογική μνήμη των λαών, όσες δεκαετίες κι’ αν περάσουν. Υπάρχουν ωστόσο και οι «λησμονημένες» πλευρές της Ιστορίας, τα «ξεχασμένα» ολοκαυτώματα στα οποία ο δυτικός Τύπος και ευρύτερα η αστική ιστοριογραφία έχουν φροντίσει να αποδώσουν ελάχιστη σημασία, είτε προσπερνώντας τα ως ασήμαντες λεπτομέρειες της παγκόσμιας Ιστορίας, είτε διαστρεβλώνοντας τις πραγματικές τους διαστάσεις. Ένα κορυφαίο παράδειγμα τέτοιου, «ξεχασμένου» ολοκαυτώματος, είναι η μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, την περίοδο 1965-1966.

Σαν χθες λοιπόν, πριν 9 χρόνια, στις 27 Γενάρη 2008, πέθανε ο αλήστου μνήμης ινδονήσιος δικτάτορας Σουχάρτο, που κυβέρνησε την ασιατική χώρα από το 1967 μέχρι το 1998. Ο στρατηγός Σουχάρτο υπήρξε ο άνθρωπος που, με την ανοχή των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ευθύνεται για ένα από τα χειρότερα λουτρά αίματος του 20ου αιώνα: τη μαζική σφαγή πάνω από 1.000.000 ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους κομμουνιστές, μέλη και υποστηρικτές του ΚΚ Ινδονησίας.

Προκειμένου να έχει κάποιος ολοκληρωμένη εικόνα του πλέγματος των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών που οδήγησαν στο μακελειό του 1965-66, θα πρέπει να ανατρέξει στην ιστορική εξέλιξη της Ινδονησίας από το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και έπειτα. Πρόκειται για μια εξέλιξη που περιλαμβάνει το ρόλο των Βρετανών και Ολλανδών αποικιοκρατών, τις συνθήκες ανεξαρτητοποίησης της Δημοκρατίας της Ινδονησίας, την διαμόρφωση της ταξικής πάλης στη χώρα και ασφαλώς, τη θέση της Ινδονησίας στους μεταπολεμικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που οδήγησαν στην ενεργό ανάμειξη των ΗΠΑ και των μυστικών τους υπηρεσιών στις πολιτικές εξελίξεις. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, η όξυνση των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων (με την ασίγαστη παρεμβατικότητα αμερικανοβρετανικών δυνάμεων) οδήγησε σε μια σειρά στρατιωτικών πραξικοπημάτων και αντιπραξικοπημάτων, που είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Σουκάρνο.

Αντιγράφουμε: «Το πρωί της 2 Οκτώβρη 1965 οι δρόμοι της Τζακάρτα, της πρωτεύουσας της Ινδονησίας, κατακλύζονται από στρατιωτικά αποσπάσματα που εκτελούν περιπολίες, για να συλλάβουν και να οδηγήσουν στις φυλακές στασιαστές, ύστερα από την αποτυχημένη, αιματηρή απόπειρα πραξικοπήματος της προηγούμενης νύχτας. Η απόπειρα είχε οργανωθεί από το διοικητή της Προεδρικής Φρουράς αντισυνταγματάρχη Αντάνγκ. Σε ένα μήνυμά του, από το ραδιόφωνο των στασιαστών, ο Αντάνγκ ισχυρίζεται ότι το υπό την ηγεσία του κίνημα αναγκάστηκε να καταλάβει την εξουσία, γιατί βρισκόταν σε εξέλιξη συνωμοσία της CIA και στρατηγών, με στόχο την ανατροπή του νόμιμου Προέδρου Σουκάρνο. Πρωταγωνιστικό ρόλο στη συντριβή των κινηματιών παίζει ο στρατηγός Σουχάρτο, ο οποίος προβάλλει πλέον ως ο ισχυρός άνδρας της Ινδονησίας, παραμερίζοντας τον Σουκάρνο. Οι υποψίες για την οργάνωση του πραξικοπήματος πέφτουν στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας, το οποίο, χάρη στον πρωταγωνιστικό του ρόλο στον αντιαποικιακό αγώνα, την εκλογική του δύναμη και την ισχυρή του οργάνωση, παίζει σημαντικό ρόλο στη δημόσια ζωή και ασκεί επιρροή στην πολιτική του Σουκάρνο» (29 Δεκ. 2000).

Η ανάδειξη του στρατηγού Σουχάρτο στην εξουσία, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, οδήγησε σε ένα άνευ προηγουμένου πογκρόμ ενάντια στους κομμουνιστές, με μαζικές δολοφονίες, εκτελέσεις, βασανιστήρια και ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινος νους. Ήταν τέτοια η θηριωδία του καθεστώτος Σουχάρτο που ακόμη και μεταγενέστερη έκθεση της CIA αποκαλεί τα γεγονότα του 1965-66 ως «μια απ’ τις μεγαλύτερες μαζικές σφαγές του 20ου αιώνα» (2). Ασφαλώς, η ίδια η CIA και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν ενεργό ρόλο στο έγκλημα. Πολλά χρόνια αργότερα, άρχισαν να έρχονται στο φως της δημοσιότητας πληροφορίες για την ανάμειξη των ΗΠΑ, της Βρετανίας αλλά και της Αυστραλίας στο αντικομμουνιστικό ολοκαύτωμα της Ινδονησίας. Στις 17 Μάη 1990, σχετικό άρθρο του States News Service της Ουάσιγκτον, επικαλούμενο μαρτυρίες αξιωματούχων που στα μέσα της δεκαετίας του ’60 εργάζονταν στην αμερικανική πρεσβεία της Τζακάρτα, ανέφερε ότι άνθρωποι της πρεσβείας και της CIA παρέδωσαν στις δυνάμεις του Σουχάρτο λίστες με περισσότερα από 5.000 ονόματα κομμουνιστών και οπαδών του ΚΚ Ινδονησίας (3).

Το ρόλο των ιμπεριαλιστών στο μακελειό της Ινδονησίας επιβεβαιώνουν και ερευνητές-ακαδημαϊκοί, όπως ο Αμερικανός καθηγητής Ιστορίας και Διεθνών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Princeton, Μπραντ Σίμπσον, σύμφωνα με τον οποίο οι κυβερνήσεις ΗΠΑ και Βρετανίας «έκαναν ότι περνούσε απ’ το χέρι τους προκειμένου να διασφαλιστεί η επιτυχία των μαζικών εκκαθαρίσεων του ινδονησιακού στρατού» (4). Φυσικά, της μαζικής φυσικής και πολιτικής εξόντωσης των κομμουνιστών στην Ινδονησία ακολούθησε ένα οργανωμένο σχέδιο εισόδου ξένων μονοπωλιακών κεφαλαίων στη χώρα. Αυτό αποτυπώνεται στο ντοκυμαντέρ “The New Rulers of the World” (2001) του αυστραλού δημοσιογράφου και ερευνητή Τζον Πίλτζερ. Σύμφωνα με την έρευνα του Πίλτζερ, των σφαγών του 1965-66 ακολούθησαν πλούσιες μπιζνες του καθεστώτος Σουχάρτο με μονοπωλιακούς και τραπεζικούς ομίλους όπως, μεταξύ άλλων, οι General Motors, Daimler-Benz, Chase Manhattan Bank, Standard Oil, Siemens κλπ.

Αντί επιλόγου

Η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας από το αυταρχικό καθεστώς του Σουχάρτο, με την στήριξη και ανοχή των αμερικανοβρετανών ιμπεριαλιστών, αποτελεί μια απ’ τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας του 20ου αιώνα. Πρόκειται για ένα σκόπιμα «ξεχασμένο» ολοκαύτωμα που η αστική προπαγάνδα επιχειρεί να υποβιβάσει ως υποσημείωση- ή ακόμη χειρότερα ως «παράπλευρη απώλεια»- του Ψυχρού Πολέμου. Και, βέβαια, έχει κάθε λόγο να το επιχειρεί αυτό, μιάς και η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας αποτελεί άλλο ένα κορυφαίο ιστορικό δείγμα της ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας. Ο ιμπεριαλισμός νοιάζεται να σβήσει το αιματοβαμμένο του παρελθόν προκειμένου να προφυλάξει το μέλλον του. Γι’ αυτό επιχειρεί να θολώσει τα νερά και να διαστρεβλώσει την Ιστορία. Φοβάται το ιστορικό παρελθόν, επειδή φοβάται και σήμερα τη δύναμη της εργατικής τάξης και των λαών. Γι΄αυτό η εργατική τάξη, οι λαοί, οφείλουν να γνωρίζουν την Ιστορία, να αντιπαλεύουν την διαστρέβλωση και τη λήθη, έτσι ώστε να έχουν ένα ισχυρό όπλο στην πάλη ενάντια στο μεγάλο εχθρό της ανθρωπότητας, το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά τη βαρβαρότητα, την εξαθλίωση, τους πολέμους.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας, πρώτο που ιδρύθηκε στην Ασία (1920), είχε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 πολύ ισχυρή κομματική δύναμη που έφτανε τα 3.000.000 μέλη, ιδιαίτερα στην περιοχή της Ιάβα. Ωστόσο, μια σειρά πολιτικών επιλογών της ηγεσίας του ΚΚΙ την περιόδο εκείνη, δεν το βοηθησαν. Παρά την οργανωτική του ισχύ και το μεγάλο αριθμό των μελών του, το Ινδονησιακό Κομμουνιστικό Κόμμα δεν κατάφερε να αποφύγει την παγίδα που του έστησαν τόσο οι εσωτερικοί του εχθροί όσο και οι ιμπεριαλιστές σύμμαχοι τους.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Το ξεχασμένο ολοκαύτωμα

Τζακάρτα 23 Μαΐου 1965. Η τελευταία μεγάλη συγκέντρωση του ΡΚΙ, για την 45η επέτειό του. Στο βήμα οι Αϊντίτ και Σουκάρνο “Δεν θα τους αφήσουμε να μας προκαλέσουν. Αν ο στρατός μάς φτύσει κατάμουτρα, θα σκουπιστούμε και θα του χαμογελάσουμε. Ο χρόνος είναι με το μέρος μας” Ντ. Ν. Αϊντίτ, γραμματέας του Κ.Κ. Ινδονησίας, καλοκαίρι 1965

Yπήρξε μία από τις μεγαλύτερες σφαγές του 20ού αιώνα, συγκρίσιμη σε έκταση και ταχύτητα με τη γενοκτονία των Αρμενίων: μέσα σε λίγους μήνες, πάνω από μισό -ενδεχομένως και ένα- εκατομμύριο άνθρωποι, μέλη ή συμπαθούντες του μεγαλύτερου μη κυβερνητικού Κ.Κ. της υφηλίου, εξολοθρεύτηκαν με συνοπτικές διαδικασίες από τον στρατό με τη συνδρομή ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων, αποτελούμενων από εθνικιστές και, κυρίως, ισλαμιστές. Κι όμως, τα γεγονότα του φθινοπώρου του 1965 στην Ινδονησία, πέμπτη τότε (τέταρτη σήμερα) σε πληθυσμό χώρα του κόσμου, κάθε άλλο παρά έχουν εγγραφεί σαν αξιοσημείωτο γεγονός στην παγκόσμια συλλογική μνήμη. Ισως επειδή στον καιρό τους είχαν χαρακτηριστεί από αμερικανικά ΜΜΕ «η καλύτερη είδηση της χρονιάς για τη Δύση στην Ασία». Το περιοδικό Τάιμ χαιρέτισε τη σφαγή σαν «τα καλύτερα νέα της χρονιάς από την Ασία» |

Ισως, πάλι, επειδή το μεγαλύτερο μέρος του μακελειού διαπράχθηκε μακριά από τα βέβηλα μάτια (και κυρίως τον φακό) των Δυτικών δημοσιογράφων, με αποτέλεσμα τα σχετικά οπτικοακουστικά τεκμήρια να σπανίζουν. Στην ίδια την Ινδονησία, παρ' όλο που μετά την πτώση της δικτατορίας του στρατηγού Σουχάρτο και την άρση της προληπτικής λογοκρισίας (1998) έχουν δημοσιευτεί αρκετές μαρτυρίες, η δημόσια συζήτηση για τη σφαγή παραμένει ακόμη ταμπού. Το πιστοποιεί, μεταξύ άλλων, η πρόσφατη ξαφνική ματαίωση της προγραμματισμένης παρουσίασης τεσσάρων σχετικών εκδόσεων στο τωρινό Φεστιβάλ Βιβλίου του Μπαλί, μετά την απειλή της αστυνομίας ότι, σε αντίθετη περίπτωση, ο ετήσιος αυτός θεσμός δεν πρόκειται να ξαναπάρει άδεια λειτουργίας.

Ενα Κ.Κ. στα πρόθυρα της εξουσίας

Εν έτει 1965, το Κ.Κ. Ινδονησίας (PKI, Partai Komunis Indonesia) ήταν, όπως είπαμε, το μεγαλύτερο μη κυβερνητικό Κ.Κ. της υφηλίου, με 3.500.000 κομματικά μέλη κι άλλα 20.000.000 ενταγμένα στις μαζικές του οργανώσεις (αγρότες, εργάτες, νεολαία, γυναίκες, διανοούμενοι). Τα μεγέθη αυτά ήταν το αποκορύφωμα μιας πορείας που ξεκίνησε το 1951 με την ανάδειξη μιας νέας ηγετικής ομάδας, με πρώτο γραμματέα τον -28χρονο τότε- Ντίπα Νουσαντάρα Αϊντίτ. Αντιστρέφοντας μια πορεία που μέχρι τότε είχε σημαδευτεί από δύο επαναστατικές απόπειρες (1926 και 1948) και ισάριθμες πολύνεκρες πανωλεθρίες, η νέα ηγεσία παρέλαβε το ΡΚΙ με μόλις 10.000 μέλη και σχεδόν αμέσως έθεσε σε εφαρμογή μια στρατηγική «ειρηνικής συνύπαρξης» με την κρατική εξουσία, εφόσον αυτή η τελευταία εγγυόταν τη νόμιμη λειτουργία του κόμματος. Η στρατηγική αυτή επενδύθηκε θεωρητικά με τις επεξεργασίες του 5ου Συνεδρίου (1954) για την ανάγκη οικοδόμησης ενός «ενιαίου εθνικού μετώπου» των εργατών και αγροτών με την «εθνική αστική τάξη», με στόχο την αντιμετώπιση του ιμπεριαλισμού και τον σταδιακό μετασχηματισμό του «ημιαποικιακού-ημιφεουδαρχικού» καθεστώτος της χώρας σε προοδευτική κατεύθυνση.

Οπως επισημαίνει ο ιστορικός Ρεξ Μόρτιμερ, επρόκειτο για «ένα πρόγραμμα πολιτικών συμμαχιών διατυπωμένο με όρους κοινωνικής συμμαχίας»: εκφραστής της «εθνικής αστικής τάξης» θεωρούνταν το κυβερνητικό Εθνικό Ινδονησιακό Κόμμα (ΡΝΙ), πολιτικός σχηματισμός που εκπροσωπούσε κυρίως την κρατική γραφειοκρατία.

Το 1963 ο Αϊντίτ θα διατυπώσει μια πρώιμη «ευρωκομμουνιστική» θεωρητική σύλληψη, σύμφωνα με την οποία το ινδονησιακό κράτος δεν αποτελούσε όργανο κάποιας συγκεκριμένης τάξης (ή μερίδας) αλλά πεδίο αναμέτρησης αντίρροπων κοινωνικών συνασπισμών, όπου, μάλιστα, «η λαϊκή πλευρά τείνει να κυριαρχήσει». Πηγή αυτής της αισιόδοξης εκτίμησης αποτελούσε η σταδιακή βελτίωση της θέσης του ΡΚΙ έναντι της κρατικής εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια.

Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές (1955) είχε αναδειχτεί τέταρτο κόμμα (με 16,4%) και, μετά την επιτυχία του στις αυτοδιοικητικές κάλπες του 1957, όλοι προεξοφλούσαν ότι στην επόμενη αναμέτρηση θα κατακτούσε την πρώτη θέση. Εξέλιξη που ματαιώθηκε όμως από τα αποτυχημένα ένοπλα αποσχιστικά κινήματα που υπέθαλψε η CIA το 1957-58 στη Σουμάτρα και την Κελέβη (ώστε να «σωθεί» η περιφέρεια του αρχιπελάγους σε περίπτωση επικράτησης των κομμουνιστών στην Ιάβα), την κατάργηση του κοινοβουλευτισμού το 1959 και την εγκαθίδρυση ενός προσωποπαγούς καθεστώτος «Καθοδηγούμενης Δημοκρατίας» από τον πατέρα της ανεξαρτησίας και ισόβιο -πλέον- πρόεδρο Αχμέτ Σουκάρνο. Για να καταπολεμήσει τις φυγόκεντρες τάσεις που έθεταν σε κίνδυνο την ενότητα της χώρας, ο Σουκάρνο προέκρινε μια έντονα εθνικιστική πολιτική, τόσο απέναντι στις ΗΠΑ και τους υπόλοιπους Δυτικούς ιμπεριαλιστές, όσο και με την προβολή εδαφικών διεκδικήσεων πάνω στην (ολλανδική) Δυτική Νέα Γουινέα και το (βρετανικό) Βόρειο Βόρνεο, που το 1963 ενοποιήθηκε με την ηπειρωτική Μαλάγια για να αποτελέσει τη σημερινή Μαλαισία.

Στο εσωτερικό της χώρας, η «καθοδήγησή» του εστιάστηκε στην εξισορρόπηση των δύο ανταγωνιστικών πόλων που διεκδικούσαν μακροπρόθεσμα την εξουσία: του ΡΚΙ και του στρατού. Το πρώτο διέθετε τις μάζες, ο δεύτερος τα όπλα. Η αναγνώριση αυτού του συσχετισμού δυνάμεων επέβαλε στην κομμουνιστική ηγεσία μια γραμμή ουσιαστικής ταύτισης με το καθεστώς του Σουκάρνο, ως η φιλολαϊκή, αδιάφθορη και κατεξοχήν αντιιμπεριαλιστική πτέρυγά του. Τα όρια αυτής της πολιτικής φάνηκαν το 1964, όταν μετά τη σιτοδεία της προηγούμενης χρονιάς το ΡΚΙ ενθάρρυνε ένα κύμα αγροτικών κινητοποιήσεων για την εφαρμογή «από τα κάτω» της αγροτικής μεταρρύθμισης που είχε μεν θεσπιστεί, αλλά η εφαρμογή της προσέκρουε στην υπόγεια αντίδραση των γαιοκτημόνων και των συμμάχων τους στη δημόσια διοίκηση. Οι καταλήψεις αγροκτημάτων και η μονομερής μείωση του γεωμόρου απαντήθηκαν από τους γαιοκτήμονες με αντισυσπείρωση των συντηρητικότερων αγροτών σε θρησκευτική βάση, πυροδοτώντας την αναβίωση ενός ισλαμικού κινήματος ενάντια στους «άθεους ταραχοποιούς» και υποχρεώνοντας το κόμμα σε διακριτική αναδίπλωση, παρά την πολιτική κάλυψη των αγροτικών κινητοποιήσεων από τον ίδιο τον πρόεδρο. Για την υπέρβαση της στρατιωτικής αδυναμίας της, η ηγεσία του ΡΚΙ θα εισηγηθεί έτσι στις αρχές του 1965 τη σύσταση μιας ένοπλης κρατικής πολιτοφυλακής που θα αποτελούσε την «πέμπτη δύναμη» των ενόπλων δυνάμεων (δίπλα στον Στρατό, το Ναυτικό, την Αεροπορία και τη Χωροφυλακή).

Επισήμως προοριζόμενη για την απόκρουση ενδεχόμενης ιμπεριαλιστικής εισβολής και την ενίσχυση του αλυτρωτικού αντάρτικου στο Βόρνεο, η «πέμπτη δύναμη» θα επανδρωνόταν μεν από μέλη όλων των πολιτικών κομμάτων, με ηγεμονική όμως εκ των πραγμάτων παρουσία των κομμουνιστών. Ο Σουκάρνο δέχτηκε καταρχήν την ιδέα και η Αεροπορία άρχισε το καλοκαίρι να την υλοποιεί, ενώ ο στρατός αντιδρούσε πεισματικά σ’ αυτήν την αμφισβήτηση του μονοπωλίου του στην έννομη βία. Ηταν προφανές ότι όλα θα κρίνονταν μέσα στο 1965, που ο ίδιος ο Σουκάρνο προανήγγειλε ως «επικίνδυνη χρονιά». Τον Ιανουάριο η Ινδονησία αποχώρησε από τον «ιμπεριαλιστικό» ΟΗΕ, προαναγγέλλοντας τη σύσταση ενός ανταγωνιστικού άξονα (Τζακάρτα-Πεκίνο-Πιονγιάνγκ), εκφραστή των «αναδυόμενων νέων δυνάμεων», και κάνοντας τους Αμερικανούς αναλυτές να αναρωτιούνται δημόσια αν η χώρα θα αποτελούσε σύντομα την επόμενη «Λαϊκή Δημοκρατία».

Με την υγεία και τη μακροημέρευση του ισορροπιστή εθνάρχη να αποτελούν αντικείμενο εικασιών, οι υποψήφιοι διάδοχοι ετοιμάζονταν απ’ την πλευρά τους για την τελική αναμέτρηση. Στις 21.1.1965 η αμερικανική πρεσβεία ενημέρωσε την Ουάσινγκτον πως η ηγεσία του στρατού «καταρτίζει ειδικά σχέδια για την ανάληψη της εξουσίας τη στιγμή που ο Σουκάρνο θα εγκαταλείψει τη σκηνή», ή και νωρίτερα, ώστε να εξουδετερώσει προληπτικά τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Τους επόμενους μήνες, η ύπαρξη ενός «συμβουλίου στρατηγών» που συνωμοτούσε για ακροδεξιά εκτροπή ήταν πλέον κοινό μυστικό. Ηδη από το 1959, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ είχε προκρίνει ως στρατηγική του επιλογή τον προσεταιρισμό του ινδονησιακού στρατού, ως του μόνου δυνητικού αναχώματος στη μελλοντική κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές. Παρά τη ραγδαία επιδείνωση των επίσημων σχέσεων των δύο χωρών, 2.658 Ινδονήσιοι αξιωματικοί μετεκπαιδεύτηκαν έτσι στις ΗΠΑ μέσα σε μια εξαετία (1959-64), έναντι μόλις 39 το 1950-58.

Ενα μυστήριο κίνημα

Το 90% των Ινδονησίων έμαθε για τα γεγονότα του 1965 από τη χουντική προπαγανδιστική ταινία που, μεταξύ 1982 και 1998, προβαλλόταν κάθε χρονιά στην TV Το καταλυτικό συμβάν για την έκβαση αυτής της έρπουσας αναμέτρησης υπήρξε η απόπειρα πραξικοπήματος μιας ομάδας ανώτερων αξιωματικών, τα ξημερώματα της 1ης Οκτωβρίου 1965. Επικεφαλής του εγχειρήματος, που αυτοονομάστηκε «Κίνημα της 30ής Σεπτεμβρίου» (G30S), ήταν ο αντισυνταγματάρχης Ουντούνγκ, διοικητής ενός από τα τρία τάγματα της προεδρικής φρουράς. Με ορμητήριο την αεροπορική βάση Χαλίμ, στα περίχωρα της Τζακάρτα, οι κινηματίες ανακοίνωσαν από ραδιοφώνου την πρόθεσή τους να προστατέψουν τον Σουκάρνο από προσχεδιασμένο ακροδεξιό πραξικόπημα και σκότωσαν έξι στρατηγούς που θεωρούνταν μέλη του «συμβουλίου». Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις με τον Σουκάρνο, που απέφυγε να εγκρίνει το κίνημα, και ραδιοφωνική εξαγγελία ενός «επαναστατικού συμβουλίου» με συμμετοχή προσωπικοτήτων απ’ όλο το πολιτικό φάσμα.

Μέχρι το βράδυ το οπερετικό εγχείρημα είχε καταρρεύσει, με αναίμακτη συνθηκολόγηση των πραξικοπηματιών και de facto ανάληψη της εξουσίας απ’ τον διοικητή των στρατιωτικών εφεδρειών της πρωτεύουσας, στρατηγό Σουχάρτο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του κινηματία συνταγματάρχη Λατίφ, που δημοσιοποιήθηκε μόλις το 1998, ο Σουχάρτο, προσωπικός φίλος των Ουντούνγκ και Λατίφ, όχι μόνο δεν υπήρξε στόχος του G30S αλλά είχε επιπλέον ενημερωθεί προληπτικά (και δώσει τη σιωπηρή συναίνεσή του) για το επικείμενο πραξικόπημα. Οταν ο φόνος των έξι στρατηγών τού άνοιξε τον δρόμο για την κορυφή, έσπευσε να «αποκαταστήσει την τάξη» με ένα τρομακτικό λουτρό αίματος, στοχοποιώντας ως υπεύθυνο για την εκτροπή το ΡΚΙ. Η ακριβής σχέση του κόμματος με το G30S αποτελεί εδώ και μισό αιώνα αντικείμενο αλληλοσυγκρουόμενων αναλύσεων, όχι μόνο πολιτικού αλλά και αστυνομικού χαρακτήρα.

◼ Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, που προβλήθηκε ευθύς εξαρχής από την προπαγάνδα του νέου καθεστώτος και «τεκμηριώθηκε» κατόπιν με «ομολογίες» συλληφθέντων, το κίνημα σχεδιάστηκε και καθοδηγήθηκε απ’ τους κομμουνιστές ως προληπτική απάντηση στον διαφαινόμενο εξοστρακισμό τους μετά τον θάνατο του Σουκάρνο. Οργανωτής του ήταν ένα «Ειδικό Γραφείο», επιφορτισμένο με τη δουλειά μεταξύ των αξιωματικών, η δε τελική απόφαση πάρθηκε από το Π.Γ. στα τέλη Αυγούστου. Το ΡΚΙ απέφυγε να κινητοποιήσει τη μαζική του βάση για να μην εκτεθεί, η εφημερίδα του εξέφρασε ωστόσο κατόπιν εορτής (2.10.1965) την υποστήριξή της προς τους «πατριώτες» αξιωματικούς και μέλη του, που εκπαιδεύονταν στο πλαίσιο της «πέμπτης δύναμης» και μετείχαν ενεργά στην εκτέλεση των στρατηγών.

◼ Η ίδια άποψη, με επιπλέον ενοχοποίηση του ίδιου του («συνοδοιπόρου») Σουκάρνο, διατυπώθηκε το 1967 σε απόρρητη έκθεση της CIA, που το 2007 εκδόθηκε -με μικροαλλαγές- ως βιβλίο από τη συντάκτριά της, Ελεν Λουίζ Χάντερ. ◼ Η πρώτη συνεκτική αμφισβήτηση των επίσημων ισχυρισμών διατυπώθηκε το 1966 από δύο ιστορικούς, τον Μπένεντικτ Αντερσον και τη Ρουθ Μακβέι, με τη μορφή «προκαταρκτικής ανάλυσης» του κινήματος που κυκλοφόρησε άτυπα σε επιστημονικούς κύκλους, για να εκδοθεί -ως ιστορικό πλέον ντοκουμέντο- το 1971. Οι συντάκτες της εκτιμούσαν πως το G30S υπήρξε καθαρά ενδοστρατιωτική υπόθεση, η δε ηγεσία του ΡΚΙ το υποστήριξε φοβούμενη τις επιπτώσεις της αποτυχίας του. Λαμβάνοντας υπόψη τις απολογίες κομματικών στελεχών στα στρατοδικεία, ο Αυστραλός πολιτικός επιστήμονας Χάρολντ Κράουτς τροποποίησε πάλι αισθητά αυτό το σχήμα (1973), θεωρώντας ότι, ναι μεν, οι στρατιωτικοί είχαν τον πρώτο ρόλο, η συμβολή όμως του ΡΚΙ, μέσω του «Ειδικού Γραφείου», υπήρξε επίσης ουσιαστική.

◼ Μια συνωμοτικότερη θεωρία διατυπώθηκε την ίδια εποχή από τον Ολλανδό κοινωνιολόγο Βιμ Βερτχάιμ: το G30S υπήρξε όργανο προβοκάτσιας του ίδιου του Σουχάρτο, με σκοπό την ενοχοποίηση και εξόντωση των κομμουνιστών. Κεντρικό επιχείρημα συνιστά εδώ η σκοτεινή φυσιογνωμία του επικεφαλής του «Ειδικού Γραφείου», Σιάμ Καμαρουζαμάν –στελέχους παντελώς άγνωστου μέχρι το κίνημα, που μετά τη σύλληψή του (1967) μετατράπηκε σε καταδότη και μάρτυρα κατηγορίας σε δίκες πρώην συντρόφων του, μέχρι την εκτέλεσή του το 1986. Στην ίδια θεωρία προσχώρησε μετά το 1998 και ο Αντερσον, με άρθρο του στο ινδονησιακό «Tempo» (10.4.2000) και το λονδρέζικο «New Left Review» (5-6.2000). ◼ Η πιο εμπεριστατωμένη εκδοχή δημοσιεύτηκε το 2006 απ’ τον ιστορικό Τζον Ρούζα. Με βάση ντοκουμέντα των δικογραφιών που είχαν διαφύγει την προσοχή κατηγόρων και ιστορικών, κυρίως όμως τις μαρτυρίες στελεχών του ΡΚΙ που μίλησαν εμπιστευτικά μετά τη μεταπολίτευση του 1998, ο Ρούζα επιβεβαίωσε την ύπαρξη του «Ειδικού Γραφείου» και τον καθοδηγητικό ρόλο των Σιάμ και Αϊντίτ στο κίνημα.

Το τελευταίο υπήρξε όντως «προβοκάτσια», με την έννοια όμως όχι της τεχνικής υπόθαλψής του αλλά της έντεχνης ώθησης του PKI να κάνει αυτό το πρώτο βήμα προς την τελική αναμέτρηση. Οπως προκύπτει από τα αμερικανικά αρχεία, ένα πραξικόπημα των στρατηγών εναντίον του Σουκάρνο θεωρούνταν από την Ουάσινγκτον εκ των προτέρων καταδικασμένο• «μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του ΡΚΙ» υποδεικνυόταν, αντίθετα, από τον Αμερικανό πρέσβη (10.3.1965) ως «η αποτελεσματικότερη εξέλιξη για την αντιστροφή των πολιτικών τάσεων στην Ινδονησία». Στο προβοκάρισμα αυτό απέβλεπε λογικά η καμπάνια «μαύρης και γκρίζας προπαγάνδας» της CIA για την «ανάσχεση της ισχύος και επιρροής του ΡΚΙ», η χρηματοδότηση της οποίας εγκρίθηκε τις ίδιες ακριβώς μέρες (4.3.1965). Προπαρασκευή που εξηγεί τόσο την ετοιμότητα καταστολής του κινήματος όσο και την άμεση απόδοσή του στο ΡΚΙ, προτού προκύψει το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο. Οσο για τον Σιάμ, η προσωπική διαδρομή του οποίου σκιαγραφείται ενδελεχώς με βάση τις μαρτυρίες παλιών συναγωνιστών του, υπήρξε απλώς ένας χαρακτηριστικός τύπος αποϊδεολογικοποιημένου γραφειοκράτη που, μετά την καταστροφή, υιοθέτησε μια στρατηγική ατομικής επιβίωσης: αποδεικνύοντας τη χρησιμότητά του με διαδοχικές καταδόσεις στρατιωτικών πρώην συνεργατών του, κατάφερε να αποφύγει την εκτέλεση για 18 ολόκληρα χρόνια.

Την εικόνα συμπληρώνουν τα κινεζικά διπλωματικά αρχεία που μελέτησε πρόσφατα η ιστορικός Ταόμο Τσου. Κατά την τελευταία συνάντησή του με την κινεζική ηγεσία (5.8.1965), ο Αϊντίτ ενημέρωσε τους συνομιλητές του ότι φοβούνταν περισσότερο τη σταδιακή ενδοκυβερνητική περιθωριοποίηση του ΡΚΙ, με προσεταιρισμό του Κέντρου από τη Δεξιά, παρά μια ολομέτωπη επίθεση· ισχυρίστηκε μάλιστα πως ο υπουργός Αμυνας, στρατηγός Νασουτιόν, είχε πάρει εντολή από τις ΗΠΑ να μην επιχειρήσει επ’ ουδενί πραξικόπημα.

Οταν ο Μάο παρατήρησε πως αυτή η πληροφορία «είναι αναξιόπιστη», καθώς «η κατάσταση έχει πλέον αλλάξει» και «η ινδονησιακή Δεξιά δείχνει αποφασισμένη να πάρει την εξουσία», ο γραμματέας του ΡΚΙ περιέγραψε το σχέδιό του γι’ αυτήν την περίπτωση: σχηματισμός μιας «στρατιωτικής επιτροπής» με μικτή σύνθεση, που «θα μπερδέψει τους εχθρούς μας» και θα αδρανοποιήσει τους μετριοπαθείς στρατιωτικούς, ώσπου να εξοπλιστούν οι εργατικές και αγροτικές κομματικές εφεδρείες. «Φωτογράφισε», δηλαδή, το G30S. Η τελική ενεργοποίηση αυτού του αμυντικού σχεδιασμού συνάδει με την ανακοίνωση των κινηματιών ότι θέλησαν να προλάβουν ακροδεξιό πραξικόπημα προγραμματισμένο για τις 5 Οκτωβρίου, αλλά και την κατάθεση μάρτυρα στη δίκη του Ουντούνγκ, πως είχαν ακούσει ηχογράφηση σχετικής συνεδρίασης του «συμβουλίου των στρατηγών» (21.9.1965). Σε κάθε περίπτωση, η διαπλοκή ΡΚΙ – κινηματιών υπήρξε μια υπόθεση μηχανισμών κορυφής, δίχως την παραμικρή ανάμιξη των εκατοντάδων χιλιάδων κομμουνιστών που πλήρωσαν τελικά με τη ζωή τους τον λογαριασμό.

Τελική λύση α λα ινδονησιακά

Η «εκκαθάριση» της Ινδονησίας από το κομμουνιστικό «μόλυσμα» αποφασίστηκε από τους επιζώντες στρατηγούς στις 5 Οκτωβρίου. Η μαζική εξολόθρευση των κομμουνιστών διαπράχθηκε κατά κύματα, άλλοτε απευθείας από τον στρατό κι άλλοτε από παρακρατικές συμμορίες που αυτός εξόπλιζε και καθοδηγούσε. Ξεκίνησε με μαζικές συλλήψεις και διαδηλώσεις «αγανακτισμένων πολιτών» που πυρπόλησαν τα γραφεία του ΡΚΙ στην Τζακάρτα (8.10) και την επαρχία, συνεχίστηκε με διάσπαρτα πογκρόμ και ολοκληρώθηκε με τη συστηματική εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων, μακριά από τον δημόσιο χώρο.

Το μακελειό διεκπεραιώθηκε με τη συνδρομή χιλιάδων καταδοτών που άδραξαν την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουν προσωπικούς λογαριασμούς ή, στην περίπτωση των γαιοκτημόνων, να απαλλαγούν από το ενοχλητικό αγροτικό κίνημα. Η έκταση της εκκαθάρισης προκάλεσε δυσαναπλήρωτα κενά σε ορισμένες επαγγελματικές κατηγορίες, όπως οι καλλιτέχνες ξυλογλύπτες του Μπαλί ή οι δάσκαλοι. Καθοριστικό ρόλο στη δολοφονική κινητοποίηση έπαιξαν οι ισλαμιστές της «Εθνοθρησκευτικής Νεολαίας» (ΡΡ) και της «Ιεροδιδασκαλικής Αναγέννησης» (NU), οι ηγεσίες των οποίων κλήθηκαν από το επιτελείο του Σουχάρτο να προσφέρουν την αναγκαία «λαϊκή συμμετοχή» στην πάταξη των «άθεων». Ιδίως η παραστρατιωτική νεολαία της NU, που είχε συγκροτηθεί με πρότυπο τα χιτλερικά SA, διέπρεψε στους ομαδικούς -κατά εκατοντάδες- αποκεφαλισμούς κρατουμένων.

Οπως προκύπτει από τα αμερικανικά αρχεία, στελέχη αυτών των οργανώσεων ενημέρωναν τακτικά στη διάρκεια της σφαγής τις διπλωματικές αποστολές των ΗΠΑ για τις προθέσεις και τα έργα τους. Στις εκθέσεις του προς την Ουάσινγκτον, ο Αμερικανός πρέσβης Μάρσαλ Γκριν δεν έκρυβε άλλωστε καθόλου τον ενθουσιασμό του για τα τεκταινόμενα: «Εν ολίγοις, τώρα ή ποτέ» (5.10)· «Ο στρατός εργάζεται σκληρά για να καταστρέψει το ΡΚΙ κι εγώ αισθάνομαι όλο και μεγαλύτερο σεβασμό για την οργάνωση και την αποφασιστικότητά του να διεκπεραιώσει αυτήν την κρίσιμη αποστολή» (20.10)· «Ο στρατός κάνει μια δουλειά πρώτης τάξης. Η μαρίδα [του ΡΚΙ] συλλαμβάνεται συστηματικά και φυλακίζεται ή εκτελείται» (4.11). Για τη διευκόλυνση αυτού του έργου, στελέχη της πρεσβείας αντάλλασσαν συμβουλές «με στρατιωτικές και μουσουλμανικές πηγές», ο Γκριν διέσπειρε συνειδητά μέσω USIA τις τερατολογίες περί της «ενοχής» και της «κτηνωδίας» του ΡΚΙ, η δε CIA εφοδίαζε τον στρατό με λίστες κομμουνιστών, διαγράφοντας τακτικά από τις δικές της τα ονόματα των εκτελεσμένων. Αντανακλώντας την υπηρεσιακή αισιοδοξία, το περιοδικό «Time» θα χαρακτηρίσει έτσι το ινδονησιακό ολοκαύτωμα «τα καλύτερα νέα της χρονιάς για τη Δύση από την Ασία» (15.7.1966, σελ. 44). Μολονότι το μεγαλύτερο μέρος του μακελειού είχε ολοκληρωθεί τον Μάρτιο του 1966, οι εκκαθαρίσεις συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια.

Ο εισαγγελέας που προήδρευε στην επιτροπή εκκαθάρισης του νησιού Φλόρες αποκάλυψε λ.χ. πρόσφατα ότι το 1967 παρευρέθη σε ομαδική νυχτερινή σφαγή απ’ τον στρατό, όπου οι κρατούμενοι κομματιάζονταν με μπαλτάδες, και στη δημόσια εκτέλεση -στην πυρά- ενός επώνυμου στελέχους της κομμουνιστικής νεολαίας που κατηγορήθηκε για προσωπική ανάμιξη στο κίνημα του 1965. Εντυπωσιακή υπήρξε η άκρως περιορισμένη αντίσταση που το ΡΚΙ αντέταξε στην εξολόθρευσή του. Καθοριστικός ήταν εδώ ο ρόλος της ηγεσίας του, που διέταξε την υιοθέτηση μιας παθητικής στάσης, εναποθέτοντας μέχρι τέλους τις ελπίδες της σε κάποια επικείμενη κατευναστική παρέμβαση του Σουκάρνο.

Ο ίδιος ο Αϊντίτ συνελήφθη και εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες (22.11.1965), τύχη που επιφυλάχθηκε και στους στενότερους συνεργάτες του. Κάποιες τοπικές οργανώσεις προσπάθησαν να αντισταθούν με αυτοσχέδια όπλα ή και με μαζικές κινητοποιήσεις, γρήγορα όμως υπέκυψαν στην ωμή βία και υπεροπλία του αντιπάλου.

Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, τα κομματικά μέλη αποδείχτηκαν απροετοίμαστα -και απρόθυμα- να αντιμετωπίσουν τη νέα κατάσταση, σε αντίθεση με τις παλιότερες γενιές κομμουνιστών που είχαν διαπαιδαγωγηθεί κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Εξίσου θνησιγενές, μετά την εξάλειψη της δυνητικής μαζικής του βάσης, αποδείχτηκε και το αντάρτικο που επιχειρήθηκε από τους επιζώντες στην Κεντρική Ιάβα το 1967-68. Η αριθμητική αποτίμηση της σφαγής ποικίλλει από πηγή σε πηγή. Τριμελής κυβερνητική επιτροπή κατέγραψε 78.500 νεκρούς τον Δεκέμβριο του 1965, στα απομνημονεύματά του όμως ένα μέλος της ανεβάζει τον τελικό απολογισμό σε 500-600.000. Τουλάχιστον 1.000.000 σκοτωμένους ανέφερε το 1966 έρευνα της αρμόδιας «Στρατιωτικής Διοίκησης για την Αποκατάσταση του Νόμου και της Τάξης» (KOPKAMPTB), ενώ ο Γκριν σε έκθεσή του τον Φλεβάρη τούς υπολόγιζε σε 400.000. Αναγνωρίζοντας την αδυναμία πλήρους καταγραφής, οι περισσότεροι ερευνητές καταλήγουν σ’ ένα συμβατικό αριθμό 500.000 νεκρών.

Ουαί τοις ηττημένοις

Πριν σφαγούν, οι μελλοθάνατοι υποχρεώνονταν συχνά να μπουν οι ίδιοι στους ομαδικούς τάφους | Τα θύματα της εκκαθάρισης δεν περιορίστηκαν, άλλωστε, στους νεκρούς. Περίπου 1.800.000 άνθρωποι κλείστηκαν σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης για περισσότερο από μια δεκαετία, μετά δε την απόλυσή τους παρέμειναν θεσμικά στιγματισμένοι ως πολίτες β' κατηγορίας –εφοδιασμένοι με ειδικά δελτία ταυτότητας που συνεπάγονταν περιορισμούς στις κινήσεις τους και μια σειρά από επαγγελματικές απαγορεύσεις. Διακρίσεις που ουδέποτε καταργήθηκαν επίσημα, παρ' όλο που σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου τις έκρινε αντισυνταγματικές και νομικά ανίσχυρες (2011).

Ακόμη και μετά τη μεταπολίτευση του 1998 διατηρήθηκε, άλλωστε, η απαγόρευση της κομμουνιστικής δραστηριότητας και «προπαγάνδας», με ειδική μάλιστα απόφαση της Βουλής (2003). Απαγορευμένη παραμένει επίσης εκ των πραγμάτων η αναζήτηση και ταφή των θυμάτων της σφαγής, όπως πιστοποιούν οι βίαιες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών στις ελάχιστες περιπτώσεις που επιχειρήθηκε κάτι τέτοιο. Η ίδρυση συλλόγων των θυμάτων του 1965 και η δημοσίευση των βιωμάτων των επιζώντων απαντήθηκαν με τη σύσταση αντισυλλόγων για την προάσπιση της εθνικά ορθής Ιστορίας.

Οταν ο πρώτος μεταπολιτευτικός πρόεδρος Αμπντουραχμάν Ουαχίντ τόλμησε να ζητήσει το 2000 δημόσια συγγνώμη για τη σφαγή και να εισηγηθεί την άρση της απαγόρευσης του (ανύπαρκτου πλέον) ΡΚΙ, οι σφοδρές αντιδράσεις οδήγησαν στην παραίτησή του. Σύμφωνα με γκάλοπ του περιοδικού «Tempo» (2.8.2000), 97% των ερωτηθέντων γνώριζε τα γεγονότα από το σχολείο και 90% από τον κινηματογράφο –από το άκρως προπαγανδιστικό φιλμ «Η προδοσία του G30S/ΡΚΙ», που γυρίστηκε το 1982 και προβαλλόταν απ’ όλα τα κανάλια κάθε 30ή Σεπτεμβρίου. Το 2007 τα νέα σχολικά βιβλία που αμφισβήτησαν την επίσημη εκδοχή του στρατού για τα γεγονότα του 1965 αποσύρθηκαν για κάψιμο με εντολή του γενικού εισαγγελέα, ύστερα από διαδηλώσεις οργισμένων εθνικοφρόνων.

Κόκκινες μαινάδες και ξυραφισμένα πέη

Στην ινδονησιακή τους εκδοχή, τα κομμουνιστικά «κονσερβοκούτια» είναι ξυράφια και απειλούν όχι τους λαιμούς, αλλά τα γεννητικά όργανα των εθνικοφρόνων. Ενα από τα κεντρικότερα θέματα του προπαγανδιστικού μπαράζ, με το οποίο επενδύθηκε η σφαγή των κομμουνιστών την επαύριο του αποτυχημένου Κινήματος της 30ής Σεπτεμβρίου, αφορούσε τον τρόπο εκτέλεσης των έξι ακροδεξιών στρατηγών από τους κινηματίες. Ολα ξεκίνησαν στις 11 Οκτωβρίου, όταν η εφημερίδα του στρατού «Πολεμικά Νέα» ανακοίνωσε ότι τα πτώματα «είχαν βγαλμένα μάτια και, ορισμένα, κομμένα γεννητικά όργανα».

Ακολούθησε καταιγισμός δημοσιευμάτων, σύμφωνα με τα οποία ο επίμαχος ακρωτηριασμός έγινε με ξυράφια από νεαρές κομμουνίστριες, μέλη του Κινήματος Ινδονήσιων Γυναικών (Gerwani), που εκπαιδεύονταν στην αεροπορική βάση Χαλίμ ως μέλη της «πέμπτης δύναμης». Κάποιες απ' αυτές φέρονταν μάλιστα να είχαν χορέψει γυμνόστηθες δίπλα στους βασανιζόμενους μελλοθάνατους. Οπως αποδεικνύεται από την επίσημη ιατροδικαστική έκθεση, που ανακάλυψε και δημοσίευσε ο ιστορικός Μπένεντικτ Αντερσον, όλη αυτή η ιστορία υπήρξε ένα τερατώδες ψέμα: τα πτώματα των στρατηγών έφεραν μόνο τραύματα από σφαίρες, τα δε γεννητικά τους όργανα ήταν άθικτα («How did the Generals die?», περ. Indonesia, 43, 4.1987, σελ. 109-34). Η «είδηση» για τις γυμνόστηθες κόκκινες μαινάδες με τα ξυράφια ανά χείρας ερέθισε ωστόσο τα ανακλαστικά των συντηρητικότερων στρωμάτων, που έτσι κι αλλιώς σκανδαλίζονταν από την ενεργό συμμετοχή των γυναικών του ΡΚΙ στη δημόσια ζωή κι ενοχλούνταν από τον αγώνα τους για κατάργηση των καταναγκαστικών γάμων και της έννομης (ανδρικής) πολυγαμίας. Μεταξύ των δημοφιλέστερων συνθημάτων στις αντικομμουνιστικές συγκεντρώσεις των ημερών συγκαταλέγονταν έτσι τα «πουτάνες Gerwani» και «κρεμάστε τις Gerwani».

Απείρως πιο σοβαρές υπήρξαν οι συνέπειες για χιλιάδες μέλη της οργάνωσης, που έπεσαν θύματα συστηματικών -και συχνά ομαδικών- βιασμών από τους ένστολους δεσμώτες τους. Η έμφυλη αυτή διάσταση του ολοκαυτώματος της ινδονησιακής Αριστεράς αποτυπώθηκε και στο επίσημο μνημείο που το νέο καθεστώς ανήγειρε στον τόπο ανεύρεσης των επιφανών πτωμάτων. Η ανάγλυφη σκηνή του φόνου των στρατηγών περιλαμβάνει φιγούρες γυναικών με «προκλητική» ένδυση και στάση, εύγλωττη αποτύπωση της κομμουνιστικής πρωτοφεμινιστικής αποχαλίνωσης. Λίγο παραδίπλα, ο θριαμβευτής στρατηγός Σουχάρτο απεικονίζεται να έχει επαναφέρει τις (χαμηλοβλεπούσες, πλέον) Ινδονήσιες στον παραδοσιακό, «φυσικό» τους προορισμό: dapur, kasur, sumur (κουζίνα, κρεβάτι, πηγάδι).

Σχολιο.- Κατατοπιστικό και ακριβές το άρθρο. Θα μπορούσε να προσθέσει κανέις πως η "πολιτική γενοκτονία" - οι σφαγές των κομμουνιστών στην Ινδονησία το 1965 θεωρούνται κατεξοχήν παράδειγμα "politicide" - αποτέλεσαν επί της ουσίας την απαρχή του δικτατορικού, εξόχως αντικομμουνιστικού και κομβικού εταίρου των ΗΠΑ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο καθεστώτος του στρατηγού Σουχάρτο. Το εξαιρετικό, βραβευμένο ντοκιμαντέρ (αν και ο όρος μόνον συμβατικά περιγράφει το φιλμ) The Act of Killing (2012) αποτελεί μια πραγματική σπουδή των μεθόδων βασανισμού και δολοφονίας των κομμουνιστών που χρησιμοποιήθηκαν, αλλά κυρίως του κοινωνικού και πολιτικού προφίλ των δραστών.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Που λες Χαρά μου οι τρεις ιεράρχες δεν ήταν και τόσο καλοί όσο σας τους παρουσίασαν στο σχολείο. - Δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει. Εγώ τους αγαπώ γιατί εξαιτίας τους δεν έχουμε σχολείο. Πού θα πάει αυτή η νέα γενιά με τόση ιδιοτέλεια, δεν ξέρω...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Νόαμ Τσόμσκι : H Eλλάδα θα διαλυθεί! - Επανέρχεται ο Νόαμ Τσόμσκι και με δηλώσεις του σε Ρώσικα μέσα ενημέρωσης

30/1/2017 8.21

Εάν θα πρέπει αυτές οι δηλώσεις – εκτιμήσεις να μας προβληματίσουν και να αφυπνιστούμε θα το κρίνεται εσείς διαβάζοντας και αξιολογώντας τις δηλώσεις του μεγάλου φιλοσόφου. «Η Ευρωπαϊκή Eνωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ασχολούνται με το να καταστρέψουν την Ελλάδα και υπάρχει σχέδιο για αυτό. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και η Ελλάδα από μόνη της έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα. Αυτά που προτείνει η τρόικα, όμως, κάνει αυτά τα προβλήματα πολύ χειρότερα και αδύνατον να λυθούν. Σχεδιάζουν και προτείνουν πολιτικές οι οποίες δεν οδηγούν στην οικονομική ανάπτυξη και στη λύση του προβλήματος και γι’ αυτό όσο προχωρούν τα μέτρα θα φέρνουν λιγότερη ελπίδα και άραμεγαλύτερη απελπισία στον κόσμο» επισημαίνει ο κορυφαίος αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι.

Η συνέντευξη του πριν λίγα χρόνια στο ΒΗΜΑ ήταν αποκαλυπτική ενώ οι δηλώσεις του στα Ρωσικά μέσα πριν λίγα 24ωρα κρούουν το κώδωνα του κινδύνου σε ότι αφορά τα συνολικά σχέδια της Δύσης.«Αυτό που ονομάζουν “αγορές”, δεν είναι κάτι ακαθόριστο. Είναι οι μεγάλες τράπεζες σε παγκόσμιο επίπεδο. Γερμανικές, γαλλικές και εμμέσως αμερικανικές τράπεζες. Η τραπεζική κοινότητα, λοιπόν, είναι…..…. αυτή που θέλει να αποπληρωθεί. Δεν τους ενδιαφέρει το τίμημα». Έπαιρναν πάντα και παίρνουν ακόμη αυτό που θέλουν, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ίσως είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Η κατάσταση δεν είναι ανάλογη, αλλά υπάρχουν δύο παραδείγματα χωρών, όπως η Αργεντινή και η Ισλανδία, που δεν υπάκουσαν και πλέον πηγαίνουν καλά. Ωστόσο αυτές οι δύο χώρες είχαν το δικό τους νόμισμα, μπορούσαν να πουν “δεν δεχόμαστε τους νόμους του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος” και είχαν τη δυνατότητα να κινηθούν αλλιώς.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό, αφού δεν έχει το δικό της νόμισμα» τονίζει ο διανοητής και εκφράζει την ανησυχία του «Είναι το οικονομικό σύστημα “στυγνή ληστεία».«Οι οίκοι αξιολόγησης συμπληρώνουν ιδανικά το “γκανγκστερικό σύστημα”, αφού έχουν συνυπολογίσει, πριν από κάθε επένδυση, ότι αν κάτι δεν πάει καλά στη χώρα στην οποία γίνονται επενδύσεις, τότε θα αναλάβει τα χρέη η εκεί κυβέρνηση, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Δηλαδή κάτι το οποίο αποτελεί σκάνδαλο, αυτοί το έχουν συμπεριλάβει στους υπολογισμούς τους! Γι’ αυτό και κάποιοι, πολύ λίγοι, ακόμη και μέσα σε αυτήν την κρίση, τα καταφέρνουν μια χαρά. O ρόλος των οίκων αξιολόγησης ενισχύθηκε από τη δεκαετία του ’70 και μετά, όταν το σύστημα πραγματικά απογειώθηκε και συγκεντρώθηκε τεράστιος πλούτος στα χέρια πολύ λίγων. Ολοι γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ είναι μια χώρα ανισοτήτων, αλλά αυτό που ίσως δεν είναι αντιληπτό είναι ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτής της ανισότητας προέρχεται από το ένα τοις χιλίοις του πληθυσμού»

«Η Ελλάδα έχει μπει σε ένα παιχνίδι υπερβολικής σπατάλης για όπλα και αυτό έχει προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στη χώρα, αφού ο προϋπολογισμός για τους εξοπλισμούς είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο θα μπορούσε να αντέξει η οικονομία σας. Σκεφτείτε λίγο πρακτικά. Στην ακραία περίπτωση σοβαρής εμπλοκής μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί όλος αυτός ο στρατιωτικός εξοπλισμός και να φέρει αποτέλεσμα είναι σχεδόν μηδενική.

Διότι απλώς η δύναμη της Τουρκίας είναι πολλαπλάσια ποσοτικά. Το λατρεύουν αυτό οι ΗΠΑ. Σχεδόν όλη η οικονομία των ΗΠΑ στηρίζεται στους εξοπλισμούς. Σκεφτείτε ότι επί Μπιλ Κλίντον η Τουρκία έγινε αναλογικά ο υπ’ αριθμόν ένα αγοραστής όπλων στον κόσμο μαζί με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Αυτός είναι και ένας πολύ βασικός λόγος για τον οποίο εξοπλίζουμε το Ισραήλ. Εκτός από το ότι το κάνουμε για να ευχαριστήσουμε το ισραηλινό λόμπι, τους εξοπλίζουμε για να τoυς χρησιμoποιήσουμε και ως “διαφημιστικό”, ως “teaser” για άλλες χώρες.

Τα όπλα που αγοράζει το Ισραήλ δεν είναι καμία σοβαρή ποσότητα, αλλά μετά έρχεται η Σαουδική Αραβία και λέει ότι θέλει εκατονταπλάσια ποσότητα από τα ίδια όπλα. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν το κάνουν μόνο οι ΗΠΑ. Το κάνει και η Βρετανία». «Οι φρικαλεότητες της Τουρκίας έχουν γίνει και με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως αυτές που διέπραξε τη δεκαετία του ’90 στο νοτιοανατολικό της τμήμα εναντίον των Κούρδων, οι οποίοι είναι περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της. Μετά η Τουρκία πήρε μέρος και στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας»».

Ο διανοητής στρέφει τα πυρά του και στην ΕΚΤ λέγοντας «Ο ρόλος της ΕΚΤ είναι να εκπροσωπεί το συμβούλιο των προέδρων των εμπορικών τραπεζών, οι οποίες δίνουν δάνεια σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται να αγοράσουν τις ελληνικές υποδομές που θα ξεπουληθούν. Ετσι, η ΕΚΤ προσπαθεί να δημιουργήσει μια αγορά για τους πελάτες της. Είναι ο μόνος κοινός ευρωπαϊκός οικονομικός οργανισμός. Δεν υπάρχει άλλος κοινός νομοθετικός ή φορολογικός οργανισμός. Αυτό σημαίνει ότι η Ε.Ε. διοικείται από τους τραπεζίτες. Περνάει η δική τους αντίληψη για το πώς λειτουργεί η οικονομία.» και προσθέτει «Πιστεύουν ότι το όποιο δάνειο μπορεί να αποπληρωθεί μόνο κόβοντας τους μισθούς.

Αυτό κάνουν και στην Ελλάδα και έτσι ενισχύουν τη μετανάστευση. Είναι η ίδια πολιτική που ακολουθήθηκε και τη δεκαετία του 1920 και οι θεωρίες που απορρίφθηκαν από τον Τζον Μέιναρντ Κέινς. Ολα σήμερα υποτάσσονται στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών». «Η ΕΚΤ έχει τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της μείωσης των μισθών για την αποπληρωμή των χρεών και της αύξησης των επιτοκίων, ώστε αυτά να γίνεται αδύνατο να αποπληρωθούν. Και όλο αυτό μέχρι να αναγκαστούν οι Ελληνες να δουλεύουν σχεδόν τσάμπα, άρα να μην μπορούν να αποπληρώσουν το χρέος.» λέει ο Τσόμσκι και δηλώνει απαισιόδοξος στη περίπτωση κάποια χώρα να καταφέρει να επανακτήσει τον έλεγχο απο το χρηματοπιστωτικό σύστημα λέγοντας «για παράδειγμα, οι πολιτικοί των Βαλτικών Χωρών έχουν μεταφέρει τις προεκλογικές συζητήσεις από τα οικονομικά θέματα στις εθνικιστικές ταυτότητες.

Εχουν στρέψει τους Λιθουανούς ή τους Λετονούς και τους Εσθονούς εναντίον των Ρώσων. Ετσι, οι λαοί δεν ασχολούνται με τον νεοφιλελευθερισμό και δεν αντιλαμβάνονται τι φταίει για τη μετανάστευση.». «Μοιάζει σαν η Ελλάδα να παραδόθηκε έπειτα από μια στρατιωτική επέμβαση, η οποία έχει στόχο τα εδάφη σας, τα «ασημικά» σας, αλλά και τον δημόσιο τομέα. Το δίλημμα ήταν «παραδοθείτε τώρα, διότι αργότερα θα είναι χειρότερα». Ετσι, ο Τσίπρας παραδόθηκε ολοκληρωτικά. Ωστόσο, όπως του έλεγαν ο Βαρουφάκης και ο Αμερικανός σύμβουλός του, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, δεν ήταν τόσο δύσκολο να βγείτε από το ευρώ. Θα υπήρχε μια μεταβατική περίοδος, στη διάρκεια της οποίας η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να αναλάβει τον έλεγχο των τραπεζών που θα κατέρρεαν. Η ανάληψη αυτού του ελέγχου δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.

Εάν η κυβέρνηση το είχε κάνει και τις είχε εθνικοποιήσει, τότε θα είχε εξασφαλίσει τα μέσα πληρωμής κατά τη διάρκεια μετάβασης και έτσι θα έσωζε τον δημόσιο τομέα, τις συντάξεις και την περιουσία της χώρας. Επρεπε να πει «εάν δεν καταλήξουμε σε συμφωνία, θα αποκηρύξουμε το χρέος προς το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την τρόικα.» Το κόστος ζωής θα αυξηθεί για τους Έλληνες περί το 30%, οι φόροι θα αυξηθούν επιπλέον γύρω στο 20% και το στύψιμο αυτό θα αναγκάσει σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού να μεταναστεύσει πολύ γρήγορα. Πρόθεση της Ευρώπης είναι να συντρίψει παντελώς την Ελλάδα. Ισως και ένα εκατομμύριο Έλληνες εργάτες θα αναγκαστούν να πάνε στη Γερμανία και σε άλλες χώρες και θα συμβάλουν στην πτώση των μισθών πανευρωπαϊκά. Είναι ένας ταξικός πόλεμος ενάντια στους εργαζόμενους της Ευρώπης.»

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Σημιτες ηταν ολοι οσοι μιλουσαν σημιτικες γλωσσες και ξεκινησαν να μεταναστευουν απο την ΑΡΑΒΙΚΗ χερσονησο. Οι αντι-σημιτες ταυτισαν τη εβραϊκη φυλη με την ιουδαϊκη θρησκεια δηλαδη τους θεωρουσαν εχθρους του χριστιανισμου. Οι ναζι δεν θεωρουσαν τους αραβες σημιτες. Βεβαια ειναι αλλο ο αντιΣΗΜΙΤισμος κι εντελως αλλο ο αντιΣΙΩΝισμος! Τωρα που ο Τραμπ - βασει διαταγματος - θεωρει καθε μουσουλμανο δυναμει τρομοκρατη, μαλλον θα πρεπει να φοβουνται ΟΛΟΙ οι αμερικανοι...

Σχολιο.- Όπως ο Ροζέ Γκαροντί, που ήταν έγκλειστος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μαζί με Εβραίους. Στο βιβλίο του " Οι θεμελιώδεις μύθοι της ισραηλινής πολιτικής" λέει: «Το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη όπως μας λένε» ενώ σε συνέντευξή του έχει δηλώσει: Πώς είναι δυνατόν, κύριε Γκαροντί, εσείς, που μαρτυρήσατε στο πλευρό των Εβραίων, να λέτε πως Ολοκαύτωμα δεν έγινε; Πολλοί λένε πως είστε αντισημίτης... «Κατηγορία και αυτή! Συγγνώμη που γελάω. Ομως... εγώ αντισημίτης; Οι άνθρωποι που το λένε μπερδεύουν τον ιουδαϊσμό, μια θρησκεία που σέβομαι και έχω μελετήσει, με τον σιωνισμό. Μα τον σιωνισμό τον πολεμούν και οι Εβραίοι! Δεν είναι θρησκεία, είναι μια εθνικιστική, σοβινιστική, φυλετική αίρεση η οποία εκμεταλλεύεται τη θρησκεία. Αντικαθιστά τον Θεό του Ισραήλ, που είναι και δικός μας Θεός, με το κράτος του Ισραήλ. Μιλάμε για ειδωλολατρία! Ο σιωνισμός οδηγεί στον αντισημιτισμό, οδηγεί στο να μισεί ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Εμένα οι Εβραίοι είναι φίλοι μου, αδέλφια μου... Εχω καθήκον απέναντί τους να παλέψω και τον αντισημιτισμό και τον σιωνισμό. Ενας από τους καλύτερους φίλους μου είναι ο μεγάλος μουσικός Γεχούντι Μενουχίν. Εκείνος Εβραίος, εγώ χριστιανός ¬ δεν έχει σημασία. Μας αρκεί ο σεβασμός στον άνθρωπο».

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το λαϊκό κίνημα απαιτεί: δικαίωση και αθώωση για τον Παύλο Αντωνόπουλου

Επιτακτική είναι αύριο η παρουσία μας στο δικαστήριο καθώς δικάζεται ο εκπαιδευτικός Παύλος Αντωνόπουλος με τις κατηγορίες της «αντίστασης κατά της αρχής» και συμμετοχής σε παράνομη συγκέντρωση. Όσοι έχουν μια επαφή, έστω και μακρινή, με τους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες γνωρίζουν το ήθος και τη συνεισφορά του Παύλου, που εδώ και χρόνια είναι συνδικαλιστής και αγωνιστής της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς.

Συνελήφθη στις 8 Ιανουαρίου 2014 και η δίκη του πραγματοποιείται ύστερα από πολλές αναβολές. Το «έγκλημα» του ήταν η συμμετοχή του σε συνέντευξη Τύπου που έδιναν εκπρόσωποι συνδικαλιστικών και πολιτικών οργανώσεων, για να καταγγείλουν την αντιδημοκρατική απαγόρευση συγκέντρωσης διαμαρτυρίας που είχε εκδώσει η Γενική Ασφάλεια Αττικής. Τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας είχαν προκηρύξει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες πολιτικές οργανώσεις, με αφορμή την ανάληψη της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ελλάδα. Η συνέντευξη Τύπου δινόταν δύο ώρες πριν την ανακοινωμένη συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου και ο Παύλος Αντωνόπουλος συμμετείχε ως εκπρόσωπος της ΑΔΕΔΥ, έπειτα από απόφαση της Εκτελεστικής της Επιτροπής, της οποίας τότε ήταν εκλεγμένο μέλος.στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ.

Ο Παύλος Αντωνόπουλος είναι αντιδικτατορικός αγωνιστής, ιδρυτικό μέλος του ΝΑΡ και έχει υπηρετήσει σε όλες τις θέσεις του συνδικαλιστικού κινήματος, από το πρωτοβάθμιο σωματείο του μέχρι το ΔΣ της ΟΛΜΕ και στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ. Σήμερα είναι μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όπως τονίζει το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση η σύλληψη και παραπομπή του Παύλου Αντωνόπολου σε δίκη ήταν μία ακόμη ενέργεια τρομοκράτησης του αγωνιζόμενου λαού, που ήρθε να προστεθεί στην αλυσίδα εκατοντάδων αντίστοιχων συλλήψεων και καταδικών άλλων αγωνιστών. Απαίτηση και στόχος του κινήματος είναι η δικαίωση και η αθώωση του διωκόμενου αγωνιστή. Μια σειρά από πολιτικά κόμματα, οργανώσεις, συνδικάτα, κινήσεις και ομοσπονδίες όπως η ΑΔΕΔΥ καταγγέλουν την παραπομπή του Παυλου Αντωνόπουλου σε δίκη και καλούν σε συγκέντρωση συμπαράστασης , τη Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου και ώρα 9 π.μ., στα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων (κτήριο 8, αίθουσα 2).

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κάθειρξη 20 ετών στον ηγούμενο της μονής Εσφιγμένου για μια μολότοφ . Ας το μανίτσα μου με τα μπουκάλια . Δεν το χεις. Πιάσε τα καντήλια . Υ,Γ:χωρις πλάκα τώρα ,20 χρόνια προδεδικασμένο καταλαβαίνουμε τι σημαίνει ; Πάντως και χωρίς πλάκα η απόφαση είναι εξαιρετικά σκληρή . 20 χρόνια ...

Σχολιο.- αλλού βαραν οι καμπάνες ... θα το βρούμε μπροστά μας Σχολιο.- 20 χρόνια για μια μολοτωφ που δεν προκάλεσε κάτι, ξεπερνά τα όποια όρια καταστολής ή σωφρονισμού και γίνεται εκδίκηση. Καθόλου αστείο. Ανατριχιαστικό ειναι. Σχολιο.- Σωστά, εκδίκηση γιατί στάθηκαν απέναντι σε Πατριάρχη, αρχιεπίσκοπο και μητροπολιταριό, την στιγμή που τους έχουν σε αποκλεισμό και τους την έπεφταν με μπουλντόζες και βαριοπούλες…..

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΧΟΥΦΤΩΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ!

Την "Ελληνοφρένεια" τη βλέπει κόσμος και κοσμάκης. Θα την είδαν και αριστερές, που την έπεφτε ο τσολιάς σε γυναίκες, χουφτώνοντας το στήθος τους, για να βάλει αυτοκόλλητα και να καταγγείλει τα δύο χρόνια του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Τον άκουσαν, όταν κάποια γυναίκα διαμαρτυρόταν, που της έλεγε ότι "δεν είναι πούτσα, αν ήταν πούτσα θα γούσταρες". Δεν τρέχει και τίποτα! Σάτιρα και χιουμοράκι. Με αναγνώριση του δικαιώματος του κάθε τσόγλανου να χουφτώνει. Αφού κι αυτή γουστάρει, ρε! Όπως γουστάρει και η κόρη της και μη λέει μαλακίες στο κορίτσι! Εκτός κι αν, προκειμένου να πολεμήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, ανεχόμαστε και χίτικες πρακτικές. Καλά πάμε! Και σ' ανώτερα!

Σχολιο.- ο τσολιάς της ελληνοφρένειας είναι μια ηλιθιότητα, όπως και τα λοιπα της τηλεοπτικα σκετσακια. Μονο απο το ραδιοφωνο αξίζει, οχι γιατί την ακούω, αλλα γιατί απο την δημοφιλή σατιρα της την ακουει κανας ξεμπαρκος απολιτικ και περνανε ετσι οι αριστερές αποψεις. τοχιουμορ ειναι ο καλυτερος τρόπος προπαγανδας, απλά να ξέρεις να διαχεριιζεσαι σωστά αυτό το όπλο.

Σχολιο.- Η Ελληνοφρένεια είναι απλά ξεπερασμένη. Διασκεδάζαμε πριν χρόνια που τη βλέπαμε και ακούγαμε αλλά στη σημερινή εποχή η Ελληνοφρένεια κατάντησε σκιά του εαυτού της. Δεν έχει καθόλου γέλιο, είναι τρομερά κρύα και τα αστεία της κατάντησαν επιπέδου τρίτης Γυμνασίου. Χώρια που για κάποιο περίεργο λόγο που δεν συλλαμβάνω, ενώ είναι ξεκάθαρα του ΚΚΕ, τα κρυόμπλαστρα αστειάκια τους καταφέρνουν να μην αγγίζουν ούτε τον Κούλη.

Σχολιο.- Αν για να περάσουν οι αριστερές απόψεις πρέπει να νομιμοποιηθεί το δικαίωμα του κάθε χλιμίτζουρα να χουφτώνει, ας μην περάσουν ποτέ. Άλλωστε, ποτέ δεν πέρασαν έτσι. Με την ανάδειξη και της γυναίκας ως προσώπου με δικαιώματα, με Λούξεμπουργκ και Ηλέκτρες Αποστόλου περνούσαν οι αριστερές απόψεις. Με χουφτώματα αναπαράγονται οι απόψεις οι χίτικες.

Σχολιο.- Η πρακτική τους τώρα ειναι απλώς να γίνονται κρυόμπλαστροι, έχουν και φράγκα να πληρώνονται από τους αφέντες τους, ξέρουμε όλοι ποιοι. Σχολιο.- Κοντεύει βδομάδα και μόνο το ¨Ξεκίνημα" και το "Μωβ" το καταγγείλανε. Χωρίς ν' απασχολήσει γενικότερα... Σχολιο.- λεω για το επεισοδιο της ελληνοφρενειας Την Τρίτη. Στις 24 Ιανουαρίου.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η μεγαλύτερη γενοκτονία στην Ιστορία της ανθρωπότητας ήταν αυτή τών Ινδιάνων

Βάρβαρος είναι όποιος πιστεύει στη βαρβαρότητα Claude Levi-Straus

Στην Ιστορία της ανθρωπότητας οι γενοκτονίες είναι τόσο συνηθισμένες που μοιάζει λες και οι άνθρωποι είναι απευθείας απόγονοι των μυρμηγκιών. Οι αιτίες κάθε γενοκτονίας, αν δούμε πίσω απ’ τις προφάσεις και τις επιφάσεις, είναι πάντα οι ίδιες: Κυριαρχία και Κέρδος. Η Θρησκεία, το Έθνος, η Φυλή είναι σαφώς ιδεολογήματα που χρησίμευσαν (και χρησιμεύουν) ως παραπετάσματα ή ως λάβαρα, για να πείθονται οι θύτες ότι πράττουν κάτι ορθό. Ό,τι είναι Ιερό, κάθε δόγμα, οδηγεί αναπόφευκτα στην Εξόντωση του Άλλου. Αν εξαιρέσουμε την τελευταία γενοκτονία, την παγκόσμια και νεοφιλελεύθερη, υπάρχει μια άλλη (όχι τόσο γνωστή ούτε τόσο προβεβλημένη) που κατέχει τα σκήπτρα της πιο αποτρόπαιης. Είναι η γενοκτονία των Ινδιάνων της Αμερικής, των αυτόχθονων κατοίκων της αμερικανικής ηπείρου, που εξολοθρεύτηκαν απ’ τον “ανώτερο πολιτισμό” των Ευρωπαίων. Το μέγεθος αυτής είναι εξωπραγματικό και η γενοκτονία συνεχίζεται στις μέρες μας. Οι Μεγάλες Αντίλλες (Κούβα, Ισπανιόλα, Τζαμάικα) είχαν 1,5 εκατομμύριο αυτόχθονες το 1492, όταν τους “ανακάλυψε” ο Χριστόφορος Κολόμβος.

Το 1550 δεν είχε απομείνει ούτε ένας Ινδιάνος σ’ αυτά τα νησιά. Εξήντα χρόνια. Ενάμιση εκατομμύριο νεκροί και η εξαφάνιση ενός πολιτισμού Όταν οι Πορτογάλοι ανακάλυψαν τη Βραζιλία, το 1500, υπολογίζεται ότι κατοικούσαν εκεί περίπου 3 εκατομμύρια Ινδιάνοι. Το 1950 δεν ήταν περισσότεροι από 150.000 Και καθώς η γενοκτονία συνεχίζεται, σήμερα δεν υπερβαίνουν τους 100.000. Σχεδόν τρία εκατομμύρια νεκροί. Κάθε “πρόοδος” του βιομηχανικού πολιτισμού ωθεί ολοένα τους Ινδιάνους προς αφιλόξενες περιοχές, αν δεν τους εξοντώνει απροκάλυπτα. Το 1968 οι αρχές παραδέχτηκαν ότι υπάλληλοι της υποτιθέμενης Υπηρεσίας Προστασίας των Ινδιάνων δωροδοκούνταν από εταιρείες για να τους επιτρέπουν να πουλούν τις γαίες όπου κατοικούσαν Ινδιάνοι. Ή να κλείνουν τα μάτια όταν τους εξοντώνουν με τις πιο φριχτές πρακτικές: Ομαδικές δολοφονίες με πυροβόλα, καταστροφή των χωριών με δυναμίτιδα, δηλητηρίαση με αρσενικό και φυτοφάρμακα. Η νομολογία της Βραζιλίας για τους Ινδιάνους έχει ως βασικό στόχο την “ενσωμάτωση τους στην εθνική κοινότητα”.

Πώς το κάνει;

Το κεφάλαιο ΙΙ του Θεσμικού Πλαισίου αναφέρει: “Κάθε Ινδιάνος που δεν έχει αφομοιωθεί βρίσκεται υπό την κηδεμονία του κράτους και δεν τον προστατεύει το Σύνταγμα της Βραζιλίας”. Ο “αφομοιωμένος” Ινδιάνος δεν είναι πια Ινδιάνος, αφού απαρνιέται την κουλτούρα του. Τοποθετείται στο πιο χαμηλό επίπεδο της κοινωνικής κλίμακας. Αφομοίωση σημαίνει εξαθλίωση, επαιτεία, αλκοολισμό, πορνεία. Ο Ινδιάνος αυτός δεν έχει νομική υπόσταση ούτε στις σχέσεις του με τους άλλους ούτε ως ιδιαίτερη οντότητα, και δεν μπορεί να προβεί σε δικαιοπραξίες. Το Θεσμικό Πλαίσιο δεν αναγνωρίζει στους Ινδιάνους το δικαίωμα ιδιοκτησίας γης (την οποία κατέχει, ελέγχει και διαχειρίζεται το Ομοσπονδιακό κράτος). Τα άρθρα 34, 35 και 36 του τρίτου μέρους επιτρέπουν την εκτόπιση ολόκληρων ιθαγενών πληθυσμών μ’ ένα απλό διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, για λόγους όπως η “εθνική ασφάλεια” και η “ανάπτυξη της περιοχής για λόγους εθνικού συμφέροντος”. Το άρθρο 60 του Θεσμικού πλαισίου κάνει λόγο για την “ψυχική εξέλιξη” των Ινδιάνων!

Οι Αυτοκρατορίες

Σύμφωνα με μελέτες του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ υπήρχαν 112.000.000 Ινδιάνοι στο Μεξικό πριν την άφιξη του Κορτές, το 1512. 120 χρόνια μετά δεν ήταν παραπάνω από 1.200.000! Όχι, δεν διαβάσατε λάθος. Μιλάμε για την εξόντωση 110 εκατομυρίων ανθρώπων (που ήταν ψυχικά ανώριμοι). Οι αυτοκρατορίες των Μάγια και των Ίνκας, που χρειάστηκαν πολλούς αιώνες για να οικοδομηθούν, καταστράφηκαν μέσα σε είκοσι χρόνια (από τους αιμοσταγείς Αλβαράδο και Φρανθίσκο Πιθάρο). Στα εδάφη της αυτοκρατορίας των Αζτέκων, που ο πληθυσμός της ανερχόταν σε 25 εκατομμύρια το 1519, μετά από τριάντα χρόνια υπήρχαν μόνο 6 εκατομμύρια, ενώ στα τέλη του 16ου αιώνα έφταναν το ένα εκατομμύριο. Άλλα 24 εκατομμύρια νεκροί Ινδιάνοι. Η εξόντωση των Ινδιάνων συνεχίζεται και στις μέρες μας. Σφαγές στην επαρχία Τσιάπας, στη Γουατεμάλα, στην Κολομβία, στο Περού, στη Χιλή. Οι Ινδιάνοι είναι θύματα των πολυεθνικών, του κρατικού στρατού και των εμπόρων ναρκωτικών.

Ηνωμένες Πολιτείες

Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι οι Ινδιάνοι που κατοικούσαν στη Βόρεια Αμερική ανέρχονταν σε 10 έως 12 εκατομμύρια άτομα. Το 1900 είχαν απομείνει μόλις 250.000 Η Ημέρα των Ευχαριστιών είναι η γιορτή της εξόντωσης 10 εκατομμυρίων ανθρώπων. Πέρα από τη μακροχρόνια και τραγική αλληλουχία σφαγών, παραβιάσεων των συνθηκών και επιδημιών, στις οποίες οι Ινδιάνοι δεν διέθεταν ανοσία, οι Ευρωπαίοι έκλεψαν τα εδάφη των Αμερινδιάνων και κατέστρεψαν τους αρχέγονους πολιτισμούς τους. Οι “ειδικές περιοχές για Ινδιάνους” είναι τα πρώτα στρατόπεδα εξόντωσης, αφού ιδρύθηκαν το 1851. Οι κακές συνθήκες διαβίωσης σ’ αυτές τις περιοχές (που υπάρχουν ακόμα και σήμερα), έχουν ως συνέπεια το ένα στα τρία παιδιά να πεθαίνει στους πρώτους έξι μήνες από τη γέννηση του. Υπάρχουν “ειδικές περιοχές” όπου το μέσο προσδόκιμο ζωής είναι κάτω από τα 46 έτη, όταν στην υπόλοιπη χώρα (αναφερόμαστε πάντα στις ένδοξες ΗΠΑ, μην το ξεχνάτε), είναι τα 76 έτη. Οι αυτοκτονίες των Ινδιάνων είναι διπλάσιες από εκείνες των λευκών. Το 75% του πληθυσμού τους υποσιτίζεται. Ο ένας στους τέσσερις είναι αλκοολικός, ενώ τα ναρκωτικά, και κυρίως το φτηνό κρακ, κάνουν θραύση σ’ αυτές τις “ειδικές περιοχές”.

Εν κατακλείδι:

Το μέγιστο ιδεολόγημα του δυτικού κόσμου είναι η υποτιθέμενη ανωτερότητα του πολιτισμού του. Οι σφαγές δικαιολογούνται επειδή οι σφαγιασμένοι είναι κατώτεροι πολιτισμικά, ηθικά ή ψυχικά. Ο πολυσχιδής Λεβιστρός (δες παλιότερο κείμενο http://sanejoker.info/2012/07/levi-strauss-and-barbarians.html) χαρακτηρίζει τις δυτικότροπες κοινωνίες ως “θερμές κοινωνίες”. Αυτές παράγουν “πολιτισμό”, έχοντας ως καύσιμη ύλη τους ανθρώπους, επενδύοντας ακριβώς στις οικονομικές και λοιπές ανισότητες. Έτσι χτίστηκαν οι Πυραμίδες και ο Παρθενώνας, έτσι δημιουργήθηκε το Χόλιγουντ και το Μπόλιγουντ. Πάνω σε πτώματα ανθρώπων (κατώτερων ανθρώπων). Το 1492 δεν πρέπει να θεωρείται η χρονιά που ο Κολόμβος “ανακάλυψε” την Αμερική, αλλά η αρχή της μεγαλύτερης γενοκτονίας στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Πληροφορίες άντλησα από το άρθρο του Ρόμπερτ Πακ, “Η γενοκτονία των Ινδιάνων”, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στη “Μαύρη Βίβλο του Καπιταλισμού”, εκδόσεις Λιβάνη, μετάφραση Άγγελος Φιλιππάτος. Είναι ένα ογκώδες βιβλίο, 765 σελίδων, που όμως δεν χωράει όλα τα εγκλήματα που έγιναν και γίνονται σ’ αυτόν τον πλανήτη εν ονόματι της απληστίας, του υπερκέρδους, της εξουσίας, του έθνους, της φυλής, του θεού. Η φωτογραφία είναι του Σεμπαστιάο Σαλγκάδο

Προσθήκη: Επειδή πολλοί εξανίστανται ότι οι Αυτοκρατορίες των Μάγιας και των Ίνκας δεν απαριθμούσαν 112.000.000 ανθρώπους και ρωτάνε για την πηγή, ας δώσουμε τη βιβλιογραφία του Ρόμπερτ Πακ, σε περίπτωση που κάποιος θέλει να ασχοληθεί περισσότερο (και ξέρει γαλλικά) “Rapport des dominicains de l’ Isle Espagnole a M. de Chievres”, στο Las Casas et la defence des Indians, Ed. Juillard, Παρίσι, 1971 Felix Reichlem, Les Amerindiens et leur extermination deliberee, Ed. Pierre-Marcel Fabre, Λοζάνη, 1987 Δεν γνωρίζω με βεβαιότητα πόσα εκατομμύρια άνθρωποι σφαγιάστηκαν. Αλλά δεν έχει και καμία σημασία, αν ήταν 110 εκατομμύρια ή 50 εκατομμύρια ή ένας. Τέλος, μην πιστεύετε δογματικά όσα γράφει η Wikipedia. Το αλάθητο το έχει μόνο ο Πάπας -και η Βίβλος.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Πλέον, δεν βλέπεις άνθρωπο, άνδρα, γυναίκα, παιδί, να ψάχνει μέσα στα σκουπίδια για το φαγητό του", δήλωσε ο κ. Αλέκος Φλαμπουράρης, (χθες Κυριακη στην εκπομπη τουΑυτια στο ΣΚΑΙ) με τον αέρα που του δίνει η κοινωνική του θέση και το μάτσο τα χιλιάρικα που κονομάει κάθε μήνα.

Φτύνοντας κατάμουτρα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που στερούνται ακόμη και τα βασικά στη διατροφή τους, δεκάδες χιλιάδες που πεινάνε, χιλιάδες που ψάχνουν μέχρι και στα σκουπίδια για το φαγητό τους. Πόση αναισθησία και παλιανθρωπιά μπορεί να κρύβεται στην ψυχή ενός βολεμένου χορτάτου, που ουδέποτε στη ζωή του γνώρισε τη στέρηση!

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αντωνόπουλος! Πανηγυρική αθώωση! Ασφυκτικά γεμάτη η αίθουσα του δικαστηρίου απο συναγωνιστές... Γιατί συνέλαβαν εσάς, ρώτησε η δικαστής... Ηταν πολιτική σύλληψη για να φοβίσουν τον υπόλοιπο κόσμο, απάντησε ο Παύλος... Εγώ έτσι κι αλλιώς, εχω συνηθίσει, θα ξανά κατέβαινα σε διαδηλώσεις, ότι και να κάνανε, δε θα με φόβιζαν, συνέχισε... και καλά θα κάνατε, ανταπάντησε η δικαστίνα... οι δικηγόροι υπεράσπισης καταπέλτες!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ίμια

21 Ιαν, ’13, 12:50 ΜΜ

Ένα μεσημέρι του καλοκαιριού του 2004, έφευγα από το Γενικό Νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς για να επιστρέψω στο σπίτι μου. Την ημέρα εκείνη τα μέσα μαζικής μεταφοράς είχαν απεργία, οπότε πέρασα απέναντι και περίμενα για ταξί. Για καλή μου τύχη, ένα ταξί με έναν επιβάτη σταμάτησε και κάθισα στο πίσω κάθισμα.

Πριν το ταξί ξεκινήσει, δυο ακόμα άνθρωποι –ένας αξιωματικός και μια υπαξιωματικός του Στρατού που περίμεναν έξω από το Πεντάγωνο- παρακάλεσαν να μπουν στο ταξί. Φυσικά, κανείς μας δεν είχε αντίρρηση, αφού είναι γνωστό πως, τις ημέρες που απεργούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τον ρόλο αυτό τον παίζουν τα ταξί. Έκατσα πίσω από τον οδηγό και επιβιβάστηκαν και αυτοί. Ο οδηγός του ταξί είχε μια διαβολεμένη διάθεση για κουβέντα, η οποία φούντωσε από την παρουσία των δυο στρατιωτικών. Από τις πρώτες φράσεις του έγινε φανερό πως ήταν οπαδός της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν μια εποχή που, όταν έμπαινες σε ταξί, ήταν να σαν να έμπαινες στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας. Βέβαια, μετά την χρεοκοπία και τις ατελείωτες ώρες αναμονής για επιβάτη στις πιάτσες, οι οδηγοί ταξί έχουν μια πιο επαναστατική διάθεση.

Ο οδηγός του ταξί αποθέωνε την νεοεκλεγμένη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (του Σαμαρα που συνεργαζοταν με τον Βενιζελο του πασοκ) και έβριζε το ΠΑΣΟΚ. Πολύ θα ήθελα να ήξερα τι έχει να πει σήμερα. Μάλλον θα ψηφίζει Χρυσή Αυγή. Μιλούσε ακατάπαυστα και εκθείαζε τον Σπήλιο Σπηλιωτόπουλο, τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας. Υποστήριζε πως τον γνώριζε προσωπικά και πως ήταν σπουδαίος άνθρωπος και πατριώτης. Δεν του απαντούσε κανείς μας. Εγώ προσωπικά δεν είχα καμία διάθεση για συζήτηση. Με απασχολούσαν τα δικά μου προβλήματα. Ο οδηγός του ταξί, απτόητος, άρχισε να ρίχνει εθνικοπατριωτικές κορώνες, με την ελπίδα να συγκινήσει τουλάχιστον τους δυο στρατιωτικούς. Τζίφος.

Και τότε άρχισε να μιλάει για τα Ίμια. Για την «προδοσία» του Κώστα Σημίτη, για το ΠΑΣΟΚ που πρόδωσε την πατρίδα, για τον πατριώτη Καραμανλή που θα βούλιαζε τα τουρκικά πλοία και για «τα παλικάρια μας που χάθηκαν». Επειδή κανείς μας δεν του απαντούσε, είχε αποφασίσει πως είμαστε όλοι πασόκοι του κερατά. Δεν του περνούσε καν από το μυαλό πως μπορεί να ήμασταν κουρασμένοι άνθρωποι που θέλουν μόνο να πάνε στα σπίτια τους. Η βελόνα είχε κολλήσει στα Ίμια, την προδοσία, τις σημαίες και τα ηρωικά παλικάρια μας που σκοτώθηκαν. Είχε πάθει ντελίριο. Έκανε και ζέστη εκείνη την ημέρα. Αφού βεβαιώθηκα πως ήμουν κοντά στον προορισμό μου, αποφάσισα να μιλήσω: «Κοιτάξτε, επειδή εγώ είμαι ΠΑΣΟΚ και δεν γουστάρω τα έθνη και τις πατρίδες, μήπως θα μπορούσατε να μου θυμίσετε τα ονόματα των τριών αξιωματικών που σκοτώθηκαν στα Ίμια;». Σιωπή. Έβλεπα το πρόσωπό του στον καθρέφτη. Ήταν κατακόκκινος. Ήταν έτοιμος να κάνει μπαμ.

«Τι σημασία έχει αυτό;» «Ε, πώς δεν έχει; Αφού είστε πατριώτης και λέτε πόσο σας πείραξαν τα Ίμια, θα πρέπει τουλάχιστον να θυμάστε τα ονόματα των αξιωματικών που σκοτώθηκαν κάνοντας το καθήκον τους» «Δεν τα θυμάμαι τώρα!» «Θα σας τα θυμίσω εγώ: Γιαλοψός, Καραθανάσης, Βλαχάκος» Είχε γίνει μπαρούτι. Αν είχε όπλο, θα με πυροβολούσε. Δεν είχε. Πάντως, έβγαλε τον σκασμό. Επιτέλους. Λίγο μετά, κατέβηκα στο ύψος της Πύλης του Αδριανού. Οι δυο στρατιωτικοί κατέβηκαν για να μπορέσω να βγω από το ταξί. Ο αξιωματικός –με τον οποίο δεν είχα ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα- μου έσφιξε δυνατά το χέρι και μου χαμογέλασε.

Υπάρχει κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ με τους Έλληνες αξιωματικούς που σκοτώθηκαν από την πτώση του ελικοπτέρου στα Ίμια. Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι πώς και γιατί τους «χαρίσαμε» στους ακροδεξιούς. Είναι πραγματικά ακατανόητη η στάση μεγάλου μέρους του κόσμου της Αριστεράς απέναντι στους νεκρούς των Ιμίων. Λες και οι τρεις Έλληνες αξιωματικοί ήταν φασίστες. Δεν ήταν. Ήταν τρεις Έλληνες στρατιωτικοί που σκοτώθηκαν ενώ τηρούσαν τον όρκο τους. Όχι σε ξένο έδαφος. Δεν βρίσκονταν σε κάποια επιθετική αποστολή σε ξένη χώρα. Ήταν εντός της ελληνικής επικράτειας. Εκτελούσαν διαταγές και υπερασπίζονταν τη χώρα τους. Μπορώ να καταλάβω την απέχθεια για τους αστυνομικούς• στην πλειοψηφία τους είναι σκυλιά του συστήματος, στρέφονται εναντίον των πολιτών και καθημερινά πληροφορούμαστε πως υπάρχουν βασανιστές και επίορκοι αστυνομικοί.

Αλλά για τους στρατιωτικούς γιατί; Ακόμα κι αν πιστεύεις στην παγκόσμια ειρήνη και διαφωνείς με την ύπαρξη στρατών, αν έχεις έστω και ελάχιστη γνώση της πρόσφατης ιστορίας, ξέρεις πως, ρεαλιστικά, δεν μπορεί σήμερα μια χώρα σαν την Ελλάδα να μην έχει στρατό. Άλλωστε, οι τρεις Έλληνες που σκοτώθηκαν στα Ίμια, ήταν αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού. Δεν ήταν καν καραβανάδες. Το Πολεμικό Ναυτικό είναι παραδοσιακά δημοκρατικό.

Το επιχείρημα πως οι ακροδεξιοί έκαναν σημαία τους τα Ίμια δεν μπορεί να σε κάνει να αδιαφορήσεις ή να απαρνηθείς τους νεκρούς αξιωματικούς. Οι τρεις αξιωματικοί δεν είχαν καμία σχέση με τα πολιτικά παιχνίδια της ελληνικής κυβέρνησης εκείνη την εποχή. Σε επίπεδο προσώπων, πολλοί ακροδεξιοί –μέσα στη θολούρα τους- θαυμάζουν και τον Τσε Γκεβάρα. Είναι αυτός λόγος για να τον απαρνηθούμε; Αν αύριο οι ακροδεξιοί ανακαλύψουν πως ο Άρης Βελουχιώτης ήταν πατριώτης –γιατί ήταν- και τον κάνουν λάβαρο, θα πρέπει οι αριστεροί να τον αποκηρύξουν;

Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει μια τεράστια σύγχυση που δεν επιτρέπει σε κάποιους να αντιληφθούν τη διαφορά του εθνικιστή από τον πατριώτη. Είναι σαν να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τον Γεώργιο Παπαδόπουλο από τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Όσο υπάρχει αυτή η σύγχυση, οι Έλληνες θα είναι μονίμως μέσα στη διχόνοια. Οι άνθρωποι αγαπούν την πατρίδα τους. Πάντα θα την αγαπούν. Σε όλο τον κόσμο. Άλλο πατρίδα, και έθνος, και άλλο το κρατος. Άλλο πατρίδα, άλλο κράτος.

Αν σε ενοχλεί η σημαία στα χέρια του φασίστα, μην την σκίζεις. Να πας να του την πάρεις. Και να την κρατήσεις εσύ. Γιατί η δική σου πατρίδα δεν μισεί τις πατρίδες των άλλων. Μην του τη χαρίζεις. Δεν έχω καμία διάθεση να κάνω αναλύσεις για πατρίδες και έθνη. Θα θυμίσω μόνο πως οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τραγουδούσαν «θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και σκοτώνονταν γι’ αυτό. Μόνο γι’ αυτό. Ούτε για μισθό, ούτε για διορισμό στο δημόσιο, ούτε επειδή περίμεναν κάποια άλλη υλική ανταμοιβή.

Όποιος δεν αναγνωρίζει την αξία αυτών που χάνονται την ώρα του καθήκοντος στην πατρίδα, ας σεβαστεί τουλάχιστον το γεγονός πως οι ζωές των δικών τους ανθρώπων –σε αντίθεση με τις δικές μας- θα έχουν πάντα μια μεγάλη ανοιχτή πληγή. Νομίζω πως αυτό μπορούμε όλοι να το καταλάβουμε. Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος, Έκτορας Γιαλοψός. Άξιοι. (Ο τάφος του Έκτορα Γιαλοψού βρίσκεται στο νεκροταφείο της Πετρούπολης.)

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Γερμανία: Νεκροί βρέθηκαν έξι νεαροί σε αποθήκη κήπου από αναθυμιασεις σομπας

30/1/017 12.00

Έξι νεαροί, ηλικίας όλοι 18 ή 19 ετών, βρέθηκαν χθες νεκροί στην πόλη Άρμσταϊν της Βαυαρίας, στην κεντρική Γερμανία, έπειτα από πάρτι που είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ σε μια αποθήκη κήπου, ανακοίνωσε η γερμανική αστυνομία, η οποία υποπτεύεται ότι η αιτία μπορεί να είναι δηλητηρίαση από την εισπνοή μονοξειδίου του άνθρακα. "Ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί τι οδήγησε στον θάνατο των έξι νεαρών, αλλά η αστυνομία διαπιστώνει ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις για κάποιο βίαιο έγκλημα", επισημαίνει η αστυνομία στην ανακοίνωσή της. Η πιθανότητα ο θάνατός τους να οφείλεται σε δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα τελεί υπό έρευνα επειδή βρέθηκε μια ξυλόσομπα στην αποθήκη.

Οι έξι νεαροί την είχαν ανάψει για να ζεσταθούν, επομένως "είναι μία πιθανότητα, αλλά υπάρχουν και άλλες", δήλωσε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας Μπγιορν Σμιτ στη γερμανική εφημερίδα Bild, σημειώνοντας ότι η αστυνομία θα έχει στη διάθεσή της περισσότερες πληροφορίες μετά τις νεκροψίες που θα γίνουν.

Οι νεκροί, πέντε αγόρια και ένα κορίτσι, ηλικίας 18 ή 19 ετών, βρέθηκαν από τον ιδιοκτήτη της αποθήκης, του οποίου ο γιος και η κόρη βρίσκονται μεταξύ αυτών. Ο δυστυχής πατέρας έκανε τη θλιβερή αυτή ανακάλυψη χθες το πρωί όταν ξύπνησε και είδε ότι τα παιδιά του δεν είχαν επιστρέψει στο σπίτι μετά το πάρτι που είχαν κάνει το προηγούμενο βράδυ στο σπιτάκι του κήπου, διευκρινίζει στην ανακοίνωσή της η αστυνομία της περιοχής.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η Ατλαντίδα δεν είναι η μόνη χαμένη ήπειρος

30/1/2017 11.00

Η ιστορία της χαμένης Ατλαντίδας, της θρυλικής βυθισμένης πόλης που περιγράφεται από τον Πλάτωνα είναι ευρέως γνωστή και πάντα προκαλεί την διεθνή επιστημονική κοινότητα για έρευνες, ερμηνείες, ανακοινώσεις και εικασίες. Μέχρι και σήμερα οι απόψεις διίστανται για την ύπαρξή της, καθώς πολλοί υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μύθο. Ωστόσο πιο ανατολικά, κοντά στην Ινδία, υπάρχει παρόμοιος θρύλος αν και λιγότερο γνωστός από εκείνον της Ατλαντίδος. Την «χαμένη ήπειρο» εκεί, την αποκαλούν Λεμούρια και την συνδέουν με τον θρύλο του Κουμάρι Καντάμ και τον πολιτισμό των Ταμίλ. Η λέξη Λεμουρία έχει τις ρίζες της στα τέλη του 19ου αιώνα.

Μια τεραστια Ηπειρο, που συνεδεε την νοτια Ινδια με την Αυστραλια και τη Νοτια Αφρικη.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Στο Διοικητικό Πρωτοδικείο οι οκτώ Τούρκοι στρατιωτικοί για το θέμα της κράτησής τους

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017, 11:02

«Ένας αθώος δεν μπορεί να παραμένει ούτε μία ημέρα κρατούμενος» είπαν ενώπιον της προέδρου υπηρεσίας στο Διοικητικό Πρωτοδικείο της Αθήνας οι οκτώ Τούρκοι αξιωματικοί, για τους οποίους έχει αποφασιστεί από τον Άρειο Πάγο η μη έκδοσή τους στη γειτονική χώρα. Κατά τη διάρκεια της σύντομης κλεισμένων των θυρών διαδικασίας ζήτησαν και οι «8» να αφεθούν ελεύθεροι και να μην επικυρωθεί η απόφαση της Διεύθυνσης Αλλοδαπών για την παράταση της κράτησής τους στο τμήμα Αλλοδαπών.

Η απόφαση αναμένεται εντός της εβδομάδος. Υπενθυμίζεται ότι ο ταξίαρχος του τμήματος αλλοδαπών παρέτεινε την κράτησή τους για τρεις μήνες γιατί, όπως αναφέρει, είναι επικίνδυνοι για τη δημόσια τάξη και την εθνική ασφάλεια. Οι οκτώ αξιωματικοί οδηγήθηκαν στο δικαστήριο μετά από δική τους επιθυμία για να υποστηρίξουν ότι δεν είναι επικίνδυνοι για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας.

Αναφορικά με το δεύτερο αίτημα της Τουρκίας για έκδοσή τους, ανώτερες εισαγγελικές πηγές τονίζουν ότι ακόμα και αν το αίτημα στηρίζεται σε νέα στοιχεία, δεν επηρεάζει την απόφαση γιατί ο Άρειος Πάγος δεν έκρινε αν οι κατηγορούμενοι είναι ένοχοι ή αθώοι, αλλά ότι -ανεξάρτητα από τη βαρύτητα των εγκλημάτων, με τα οποία βαρύνονται- δεν διασφαλίζονται τα δικαιώματά τους. Σε περίπτωση που απορριφθεί και το δεύτερο αίτημα ασύλου που έχουν υποβάλλει οι οκτώ Τούρκοι, νομικοί εκτιμούν ότι η διαδικασία δε δεσμεύεται από την απόφαση του Αρείου Πάγου για μη έκδοση. Συνεπώς, μπορεί η απόφαση που θα εκδοθεί να διατάσσει την απέλασή τους.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σ. Αραβία: Στήριξη στην πρόταση Τραμπ για δημιουργία ζωνών ασφαλείας σε Συρία-Υεμένη

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017, 09:00

Τη δημιουργία ζωνών ασφαλείας στη Συρία και την Υεμένη συμφώνησε να στηρίξει ο βασιλιάς της της Σαουδικής Αραβίας Σαλμάν στη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας που είχε την Κυριακή με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, όπως ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος. Σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, οι δύο ηγέτες συμφώνησαν για τη σπουδαιότητα της ενίσχυσης των προσπαθειών καταπολέμησης των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Στη διάρκεια προεκλογικής του εκστρατείας ο Τραμπ είχε καλέσει τις χώρες του Περσικού Κόλπου να αναλάβουν το οικονομικό κόστος για τη δημιουργία ζωνών ασφαλείας, προκειμένου να προστατευτούν οι πρόσφυγες από τη Συρία.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ

Εφαρμοσε αυτά που ελεγε προεκλογικα. Και μαλιστα όχι σε εκατο μερες που κοροιδευουν το λαο οι διαφοροι πολιτικαντιδες, αλλα σε μολις 10 ημερες αφοτου ανελαβε. Βεβαια, το παρατραβηξε λιγο, μην επιτρεποντας την προσβαση στις ΗΠΑ ακομα και στους μουσουλμανους που ειχαν αμερικανικα διαβατηρια, με αποτελεσμα να κρατουνται στους χωρους ασφαλειας των αμερικανικων αεροδρομιων 100 μουσουλμανοι με αμερικανικα διαβατηρια. Φυσικο ηταν τα αμερικανικα δικαστηρια, να κηρυξουν την αποφαση του παρανομη, και να διαταξουν την αμεση αποφυλακιση τους, όπως και εγινε αλλωστε. Αλλα κατά τα αλλα, εκανε αυτά που ειχε πει προεκλογικα. Τοιχο στα συνορα με το Μεξικο για να μην περνανε λαθρομεταναστες, προστιμα σε αμερικανικα εργοστασια που φτιαχνονται στο εξωτερικο, στερωντας θεσεις εργασιας σε αμερικανους εργατες, για να πουλησουν τα προιοντα τους στις ΗΠΑ, προστιμα και υπερογκη φορολογια στα προιοντα που φτιαχνονται στο εξωτερικο και εισαγονται στις ΗΠΑ. Μενει να δουμε αν θα αποχωρισει από την Ευρωπη όπως εχει πει προεκλογικα, λεγοντας πως αυταειναι ευρωπαικες υποθεσεις και πρεπει να ασχολιθουν μαζι τους οι Γερμανοι, και το προβλημα διεθνως δεν είναι η Ρωσια, με την οποια πρεπει να ερθουν σε διαλογο και διαπραγματευσεις, αλλα ο ισλαμοφασισμος, τον οποιο πρεπει να εξοντωσουν.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Τα γκολ της επανάστασης της Αλγεριας το 1958

Μερικούς μήνες πριν το καλοκαίρι του 1958, την άνοιξη και ακριβώς στις 13 Απριλίου ο FLN καλεί τους Αλγερινούς παίκτες να αποχωρήσουν από τις χώρες που έπαιζαν και να ενταχθούν στην εθνική ομάδα της Αλγερίας. Οι ποδοσφαιριστές μπροστά στο δίλημμα δόξα – λεφτά ή πατρίδα, διάλεξαν αμέσως την πατρίδα.

Φυσικά ο πρώτος που αντέδρασε για την κίνηση αυτή ήταν η ΟΥΕΦΑ απειλώντας τις χώρες που θα δέχονταν να αγωνιστούν με αποκλεισμό από όλες τις διοργανώσεις. Έτσι έμειναν οι χώρες που δεν λογάριαζαν την ΟΥΕΦΑ και δέχτηκαν να αγωνιστούν με την ομάδα του FLN, δηλαδή την εθνική ομάδα της Αλγερίας.

Τυνησία, Πεκίνο, Βελιγράδι, Ανόι, Τρίπολη, Ραμπάτ, Πράγα, Δαμασκός ήταν μερικοί από τους σταθμούς της παγκόσμιας περιοδείας τους. Εκτός από τις χώρες που αγωνίζονταν τα νέα έφταναν και σε άλλες χώρες διότι δεν περνούσαν απαρατήρητες οι επιτυχίες τους. Από το 1958 μέχρι το 1962 έδωσαν 62 συναντήσεις με ρεκόρ 47 νίκες, 11 ισοπαλίες και 4 ήττες.

Μερικοί από τους αγώνες που έδωσαν είναι: Τυνησία 5-1, 6-1 και 4-0 Μαρόκο 2-1 Βουλγαρία 3-4 και 1-3 Β. Βιετνάμ 5-0 Λιβύη 7-0 Γιουγκοσλαβία 6-1 Ρουμανία 5-2 Ουγγαρία 2-2

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Νεκρός ο αντιφασίστας Έλληνας επικεφαλής του 3ου Τάγματος της ΛΔ Ντονετσκ... O Ελληνόφοβοι της ιμπεριαλιστικής "κεντροαριστεράς" είναι συνένοχοι των νεοναζιστικών εγκλημάτων!

Νεκρός ο αντιφασίστας Έλληνας επικεφαλής του 3ου Τάγματος της ΛΔ Ντονετσκ. Δίπλα στο Φάνια Κοσσέ, το Motorola,το Mozgovoi!

Σύμφωνα με πληροφορίες έπεσε χθες στη μάχη ο Έλληνας διοικητής του 3ου Τάγματος, του 11ου Συντάγματος της ΛΔ Ντονετσκ, (επίλεκτη μονάδα, γνωστή και με την ονομασία «Δημοκρατική Φρουρά» ή ως «100η ταξιαρχία των εσωτερικών στρατευμάτων», Ivan Andreyevich Balakay, γνωστός σε όλους με το όνομα Grek, λόγω της καταγωγής του. Ο Grek έπεσε σε μάχη, στη βιομηχανική περιοχή Avdeevka, επικεφαλής ομάδας αναχαίτισης των ουκρανικών στρατευμάτων της 72ης Ταξιαρχίας, που είχαν επιτεθεί στη περιοχή. Κατά τη μάχη οι ουκρανικές δυνάμεις υποχώρησαν με σημαντικές απώλειες (15 νεκρούς και 20 τραυματίες και επιπλέον 5 νεκρούς και 10 τραυματίες από «φίλια» πυρά). Την είδηση επιβεβαίωσε ο γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της ΛΔ Ντονετσκ και Διοικητής της ταξιαρχίας Vostok, Alexander Khodakovsky, ενώ σε πανηγυρισμούς ξέσπασαν γνωστοί ουκρανοί δημοσιογράφοι του «στρατιωτικού ρεπορτάζ» όπως ο Yuri Butusova,για το θάνατο του «τρομοκράτη» και ενός από «τους πιο έμπειρους διοικητές της ΛΔΝ».

Ο Grek ήταν από τους πιο μαχητικούς διοικητές και είχε παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ήττα των ΝΑΤΟικών δυνάμεων στη μάχη του Debaltsevo, τη πιο σημαντική έως τώρα μάχη του πολέμου. Ήταν οικοδόμος και συμμετείχε από τις πρώτες διαδηλώσεις στο αντιφασιστικό κίνημα, το Μάρτιο του 2014. Τραυματίσθηκε πρώτη φορά στις 23 Μάιου του 2014 , στη μάχη στο χωριό Karlovka. Χάρις στον ηρωισμό του και τις επιτελικές του ικανότητές αναδείχθηκε σε ηγέτη της Ταξιαρχίας Vostok (Ανατολή).

O Ivan Grek παίρνει τη θέση του δίπλα στον «δικό μας» Φάνια Κοσσέ και δεκάδες άλλους έλληνες που έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτού, του υποκινούμενου από τον ευρωατλαντισμό, πολέμου. Δίπλα στο Motorola και στο Mozgovoi. Και η τραγική απώλεια δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Το τελευταίο διάστημα έχει ενταθεί η ΝΑΤΟική επιθετικότητα στη περιοχή. Μόνο τις τελευταίες 5 μέρες έχουν χτυπηθεί πάνω από 3200 στόχοι, κυρίως περιοχές με άμαχο πληθυσμό στη ΛΔ Ντονετσκ και ΛΔ Λουγκανσκ. Με τον αριθμό των χτυπημάτων να υπερδιπλασιάζεται μέσα στο διάστημα αυτό. Όλα δείχνουν ότι, μετά την ήττα στο μέτωπο της Συρίας, οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις εντείνουν την επιθετικότητά τους στην ανατολική Ουκρανία. Και η άνοιξη που πλησιάζει μόνο ελπίδες για ειρήνευση δεν φέρνει, όσο το ΝΑΤΟ επιθυμεί να κρατάει ανοιχτό το μέτωπο. Μέχρι τώρα όμως γνωρίζει μόνο ήττες, καθώς του καθεστώς του Κιέβου έχει απονομιμοποιηθεί εντελώς στην κοινωνία, καθώς η πορεία προς τη Δύση έφερε πόλεμο και τεράστια φτωχοποίηση.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

«Το κίνημα για το κίνημα»: Ο Μπερνστάϊν σήμερα…

Ένα από τα «αποφθέγματα» του Μπερνστάϊν είναι τούτο: «Ο τελικός σκοπός, όποιος κι’ αν είναι, δεν είναι για μένα τίποτε, για μένα το παν είναι το κίνημα».

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, στο «μεταρρύθμιση ή Επανάσταση», αποδεικνύει ότι αυτό το «αξίωμα» του Μπερνστάϊν καταλήγει πρακτικά στην παραίτηση του «τελικού σκοπού» που είναι η κοινωνική ΑΝΑΤΡΟΠΗ και στην ενσωμάτωση στο σύστημα…

Υπερτονίζει, συγκεκριμένα, η Ρόζα: «Ο σοσιαλιστικός τελικός σκοπός είναι το μοναδικό αποφασιστικό χαρακτηριστικό, που διακρίνει τη σοσιαλδημοκρατική κίνηση απ’ την αστική δημοκρατία και τον αστικό ριζοσπαστισμό και που μεταβάλλει το όλο εργατικό κίνημα από μια κουραστική εργασία μπαλωματή για τη διάσωση του καπιταλιστικού καθεστώτος, σε μια ταξική πάλη εναντίον του καθεστώτος αυτού, για την κατάργησή του…». Σήμερα η «αριστερά» έχει γεμίσει από Μπερνστάϊν! Γι αυτό και έχει ενσωματωθεί ΠΛΗΡΩΣ στο καπιταλιστικό σύστημα της Παγκοσμιοποίησης και αποτελεί το πιο... αποτελεσματικό δεκανίκι του…

Το Μπερνστάϊκό «αξίωμα» κυριαρχεί παντού, υψωμένο σε μια νεκρή ξύλινη γλώσσα: «Το Κίνημα για το Κίνημα», «η απεργία για την απεργία», «οι αγανακτισμένοι για τους αγανακτισμένους», «οι πολύχρωμες “επαναστάσεις” για τις πολύχρωμες», και τα τοιαύτα… Και είναι αποστεωμένη και νεκρή αυτή η γλώσσα διότι το «κίνημα για το κίνημα», χωρίς άμεσα και διαλεκτικά συνδεδεμένο με τον «τελικό σκοπό» (το Σοσιαλισμό) αποτελεί πλέον σήμερα (στο καθεστώς της Παγκοσμιοποίησης) καρικατούρα συνδικαλισμού: Μια καρικατούρα που συρρικνώνεται δραματικά και περιορίζεται στα μέλη των οργανώσεων και των κομμάτων… Η σημερινή «αριστερά» ξεχνάει ότι ο Συνδικαλισμός είναι αστικός θεσμός και καθορίζεται από τους νόμους της Προσφοράς και της Ζήτησης της Εργασίας…

Και όταν με τα «ανοικτά σύνορα», τις μαζικές ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ξένων εργατών και τους αλλοδαπούς ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥΣ, η «Αγορά Εργασίας» έχει πλημμυρίσει από άνεργους, εκτοξεύοντας τα ποσοστά ΑΝΕΡΓΙΑΣ σε γιγάντια ύψη, τότε το να μιλάμε για Συνδικαλισμό είναι αστείο πράγμα: Είναι μια γλώσσα νεκρή…

Το ίδιο αερολογούμε, το να καλούμε τους εργάτες σε ΑΠΕΡΓΙΑ. Ο εργάτης για να διεκδικήσει πρέπει να έχει τη δύναμη και τους συσχετισμούς να το κάνει. Όταν η «αγορά εργασίας» είναι διογκωμένη από στίφη ΑΝΕΡΓΩΝ και μάλιστα αλλοδαπών, πρόθυμων να δουλέψουν για ένα κομμάτι ψωμί και χωρίς ΚΑΝΕΝΑ από τα κεκτημένα δικαιώματα των ντόπιων εργατών, ΤΟΤΕ αερολογούμε και ΕΞΑΠΑΤΟΥΜΕ το να μιλάμε για ΚΙΝΗΜΑΤΑ, ΑΠΕΡΓΙΕΣ κ.λπ…

Να, γιατί στις περιβόητες Γενικές Απεργίες και στα «κινήματα» κατεβαίνουν μόνο τα μέλη των Κομμάτων και των Συνδικάτων και αυτά διαρκώς συρρικνούμενα και με μορφές θεατρικών παραστάσεων… Αυτή η «αριστερά» σε όλες τις ποικιλίες της (και στις «αριστερίστικες» -πολλοί εδώ έχουν γίνει και επαγγελματίες του είδους…), ενώ στηρίζει τις στρατηγικές επιλογές της Παγκοσμιοποίησης («ανοικτά σύνορα», εισαγωγές αλλοδαπών δούλων κ.λπ), καταναλώνει αερολογίες και ψευδείς εικόνες περί «κινημάτων», «απεργιών» κ.λπ, αδυνατώντας να αντιληφτεί και το οικτρό της ΑΔΙΕΞΟΔΟ, καθώς και τον εξαφανισμό της…

Δεν μπορεί να αντιληφτεί το ΓΙΑΤΙ έχει γίνει ΕΝΤΕΛΩΣ αναξιόπιστη και απωθητική, καθώς και το ΓΙΑΤΙ, μέσα σε καταστάσεις σήψης, βαρβαρότητας και κατάρρευσης του συστήματος, η «αριστερά» εξαφανίζεται και η ακροδεξιά γιγαντώνεται… Με το ίδιο Μπερνστάϊκό «αξίωμα» αντιμετωπίζονται και τα ποικίλα «κινήματα» των «αγανακτισμένων»: Το «κίνημα για το κίνημα» και εδώ δίχως να εξετάζονται οι πολιτικοί όροι του «τελικού σκοπού», και ιδιαίτερα το οργανωτικό ηγετικό πλαίσιο αυτών των πολιτικών όρων (το πλαίσιο των υποκινητών, των καθοδηγητών, αυτών που δίνουν το πολιτικο «στίγμα» του «τελικού σκοπού»).

Αποθεώνονται αυτά τα «κινήματα», αλλά ποτέ δεν μας είπαν, οι υμνητές τους, ποιες πολιτικές και οργανωτικές παρακαταθήκες άφησαν: Εμφανίστηκαν θεαματικά και εξίσου θεαματικά εξαφανίστηκαν, δίχως καμία ΣΥΝΕΧΕΙΑ (η πεμπτουσία κάθε πραγματικού κινήματος) και δίχως να αφήσουν ΤΙΠΟΤΑ… Και σήμερα κάποιοι εκστασιάζονται από τις διαδηλώσεις εναντίον του Τραμπ, εκστασιάζονται από όλο αυτό το τεράστιο και πολύχρωμο «κινηματικό» ποτάμι…

Το «κίνημα για το κίνημα» και εδώ, δίχως «τελικό σκοπό», δίχως ΚΑΜΙΑ αντικαπιταλιστική αιχμή. Αντίθετα οι «αιχμές» του είναι τα πονηρά ιδεολογήματα της Παγκοσμιοποίησης: Ο «Αντί-Ρατσισμός» και ο «Αντί-φασισμός» σε όλες τις διαστροφικές ποικιλίες τους… Εκστασιάζονται οι σύγχρονοι Μπερνστάϊν με αυτά τα «κινήματα», που αναμφίβολα αποτυπώνουν τις οξύτατες αντιφάσεις της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά που στην ηγεσία βρίσκονται (ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά) οι δυνάμεις τις Παγκοσμιοποίησης: Οι δυνάμεις του σύγχρονου ΦΑΣΙΣΜΟΥ με νέες λεοντές («αντιφασιστικές», «αντιρατσιστικές» και CIA)…

Κτυπούν ΓΕΝΙΚΑ και ΑΟΡΙΣΤΑ το «φασισμό» και το «ρατσισμό», αποτελώντας το χρήσιμο «όχημα» (με τους «χρήσιμους ηλίθιους») για το ΦΑΣΙΣΜΟ της πλανητικής εξουσίας, της Νέας Τάξης… Η καπιταλιστική βαρβαρότητα (και υστερία) που δεν «χωνεύονται» είναι ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Και αυτά τα «κινήματα» αποτελούν το προϊόν αυτής τη βαρβαρότητας και υστερίας που δεν μπορεί το σύστημα να το χωνέψει, αλλά το ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ στο όνομα του «αντιφασισμού» και CIA… Και οι σύγχρονοι Μπερνστάϊν εκστασιάζονται από αυτό…

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

2017 Το ΕΠΑΜ έκοψε σήμερα την πρωτοχρονιάτικη του πίτα.

Εντυπωσιακή ήταν η εκδήλωση που οργάνωσε το Ε.ΠΑ.Μ. σήμερα Κυριακή 29/1/2017, στα κεντρικά του γραφεία. Το site ήταν εκεί και κατέγραψε με την φωτογραφική του μηχανή ότι κατάφερε!!! Και λέμε "ότι κατάφερε," γιατί οι παρευρισκόμενοι (φίλοι - μέλη) του μετώπου ήταν τόσοι πολλοί, που ήταν σχεδόν αδύνατη η φωτογράφηση.

Τα νέα γραφεία του Ενιαίου ΠΑλλαϊκού Μετώπου στην οδό Βερανζέρου 4 στο κέντρο της Αθήνας και παρ΄οτι είναι τουλάχιστον τέσσερις φόρες μεγαλύτερα από αυτά της Καλλιθέας, γέμισαν ασφυκτικά. Περισσότεροι από 300ους ήταν οι παρευρισκόμενοι στα γραφεία, τους διαδρόμους, ακόμη και στις σκάλες του κτηρίου, ενώ πολλοί δυστυχώς ήταν και οι φίλοι του ΕΠΑΜ που αποχώρησαν πολύ γρήγορα λόγω χώρου. Αξίζει να σημειωθεί η φιλοξενία των οργανωτών, που με σπιτικά μεζεδάκια, άφθονα ποτά και σπιτικά γλυκά, φίλεψαν όλους τους παρόντες...

Ενώ εντυπωσιακή για άλλη μια φορά ήταν η ομιλία του παπά Ηλία του ΕΠΑΜίτη. Εμείς ευχόμαστε από καρδίας καλή ΧΡΟΝΙΑ στο ΕΠΑΜ και μια Ελεύθερη και Δημοκρατική χρονιά στον Ελληνικό λαό.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τί του λείπει του ψωριάρη; Διαστημόπλοιο για τον Άρη!

Η Ελλάδα αποκτά το δικό της «μάτι» στο διάστημα

19:20 Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Μπορεί η Ελλάδα να μαστίζεται από την οικονομική κρίση όμως επιτέλους αποκτά την δική της Διαστημική Υπηρεσία με πρωτοβουλία του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, που επιχειρεί να «καλύψει το μεγάλο έλλειμμα της χώρας μας στον τομέα».

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου πρόκειται για «Ανώνυμη Εταιρεία, με την επωνυμία Εθνικό Κέντρο Διαστημικών Εφαρμογών (ΕΚΔΕ)» και όπως επισημαίνει η ανακοίνωση «με την εκτόξευση, φέτος, του δορυφόρου Hellas Sat, δημιουργούνται σημαντικές εμπορικές ευκαιρίες, που θα αξιοποιηθούν από μια εταιρεία διαστημικής πολιτικής αντίστοιχη με τα ευρωπαϊκά δεδομένα». «Πράττουμε το αυτονόητο. Γιατί είναι απλά αδιανόητο η χώρα μας να μη διαθέτει, σήμερα, διαστημική υπηρεσία», τόνισε ο υπουργός Νίκος Παππάς στην ανακοίνωση. Σύμφωνα με τον ίδιο είναι «αδιανόητο το γεγονός ότι, στο κοντινό παρελθόν και με ευθύνη των τότε κυβερνήσεων, “απεμπολήσαμε“, ουσιαστικά, τα δικαιώματά μας στο διαστημικό φάσμα».

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Και δραχμή άμα λάχει θα μας φέρουν προκειμένου να διασωθεί το καθεστώς κατοχής

Του Δημήτρη Καζάκη

Τελευταία έχουν πληθύνει οι φωνές που μιλάνε για κούρεμα χρέους και εισαγωγή κάποιου είδους νέου εναλλακτικού νομίσματος, ή δραχμής υπό καθεστώς - προσωρινής έστω - εξόδου από το ευρώ. Το κουβεντολόι αυτό ενισχύεται και από την αρθρογραφία του Γερμανικού τύπου, η οποία επιχειρεί να επαναφέρει τη γνωστή πρόταση Σόιμπλε στο τραπέζι. Κανείς όμως δεν αναφέρεται στο καθεστώς κατοχής που έχει επιβληθεί στη χώρα μας. Ένα καθεστώς κατοχής από ξένους "θεσμούς" και δανειστές.

Κατοχή; Ποιά κατοχή; Πού την είδατε την κατοχή; Ακόμη και σήμερα, 7 χρόνια μετά την πρώτη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης και το πρώτο μνημόνιο, υπάρχουν πολλοί που αρνούνται να δουν το πιο εντυπωσιακό γεγονός απ' όλα. Το γεγονός ότι ένα συγκροτημένο κράτος και ο λαός του τέθηκε υπό κατοχή προκειμένου να υποβληθεί σε θυσίες για να στηριχθεί το ευρώ και η ΕΕ, αλλά και για να προστατευθούν οι μεγάλες τράπεζες και οι κεφαλαιαγορές από ένα ντόμινο χρεοκοπιών.

Αυτό δεν ομολόγησε κι ο κ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη στις 14/12/2016, όταν εμφανίστηκε να θριαμβολογεί γιατί επεκτείνει σε 7 Δήμους τα συσσίτια για ανήλικα; Δείτε τι είπε: "Νομίζω ότι οφείλουν όλοι να σεβαστούν τον ελληνικό λαό, που εδώ και επτά χρόνια κάνει πολύ μεγάλες θυσίες στο όνομα της Ευρώπης. Κρατάμε στις πλάτες μας την προσφυγική κρίση. Έχουμε εφαρμόσει στο όνομα της Ευρώπης, τα τελευταία χρόνια, μια εξαιρετικά σκληρή πολιτική λιτότητας." Θαυμάστε πρωθυπουργό ελληνικής κυβέρνησης. Ομολογεί ανοιχτά ότι ο ελληνικός λαός θυσιάζεται στο όνομα της Ευρώπης και κανείς δεν θίγεται. Είναι απολύτως φυσιολογικό να θυσιάζεται ένας λαός για το συμφέρον ενός υπερεθνικού μορφώματος. Όπως συνέβαινε πάντα με τις αυτοκρατορίες.

Το γεγονός ότι κανείς εισαγγελέας ή ανώτατος δικαστής δεν θίχτηκε από τη δήλωση αυτή του πρωθυπουργού αρκεί για να αντιληφθεί ακόμη και ο πιο αφελής ότι δεν υφίσταται πλέον ούτε ίχνος θεσμικής προστασίας του έλληνα πολίτη, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του στην δική του εθνική επικράτεια. Αυτό από μόνο του συνιστά ομολογία κατοχής της χώρας υπέρ ξένων συμφερόντων. Το πρωτοφανές δεν είναι αυτό. Το πρωτοφανές είναι το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη και σήμερα αντιμνημονιακοί και μάλιστα της αριστεράς, που ακόμη αναρωτιούνται αν η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή. Και μάλιστα σε μια περίοδο όπου έχει γίνει νόμος του κράτους το γεγονός ότι δεν θα παίρνεται καμιά απολύτως απόφαση στην Ελλάδα, αν πρώτα δεν ενημερωθούν και δεν συμφωνήσουν οι "θεσμοί", το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Το επιχείρημά τους είναι εξαιρετικά απλοϊκό σε βαθμό κουφότητας, όπως ευγενικά αναφέρεται στον Ποινικό Κώδικα η βλακεία: Κατοχή είναι η κατάληψη ενός κράτους από ξένες δυνάμεις με άσκηση στρατιωτικής βίας. Έχουμε τέτοια κατάληψη του ελληνικού κράτους; Προφανώς όχι. Επομένως δεν έχουμε καθεστώς κατοχής. Το συγκεκριμένο επιχείρημα - το οποίο από τους πιο επαναστάτες αριστερούς διανθίζεται και με πλήθος αντικαπιταλιστικά και δήθεν ταξικά συνθήματα - έχει την ίδια αξία με το να πει κανείς εν μέσω κατακλυσμού βροχής, ότι ο μόνος τρόπος για να γίνεις μούσκεμα είναι με το να πέσεις σε λίμνη ή θάλασσα.

Από πότε η επιβολή καθεστώτος κατοχής σε μια χώρα είναι προϊόν αποκλειστικά και μόνο στρατιωτικής ισχύος; Ειδικά την εποχή του ιμπεριαλισμού. Ή μήπως δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός; Να πώς ορίζεται η κατοχή: "Κατοχή με νομικούς όρους σημαίνει την ανάληψη ή την εκμετάλλευση της φυσικής κυριότητας. Στο διεθνές δίκαιο, ο όρος χρησιμοποιείται επίσης με την έννοια της ανάληψης κυριότητας σε μια no-man's land με σκοπό τη δημιουργία τίτλων κυριαρχίας πάνω σ' αυτήν. Σήμερα, αυτό το είδος της κατοχής δεν παίζει κανένα πρακτικό ρόλο.

Η κατοχή με την έννοια του διεθνούς δικαίου χρησιμοποιείται παραδοσιακά για την εκμετάλλευση της φυσικής κυριότητας, με την έννοια του πραγματικού ελέγχου στην επικράτεια άλλου κράτους (ή τμημάτων αυτού). Αν αυτός ο έλεγχος έχει αποκτηθεί με τη χρήση στρατιωτικής ισχύος, η κατοχή ονομάζεται εμπόλεμη (occupatio belica). Αν το κράτος στο οποίο ανήκει το έδαφος έχει συναινέσει στην κατοχή, τότε αυτή παραδοσιακά ονομάζεται ειρηνική κατοχή (occupatio pacifica)." (Max-Planck-Institut fur auslindisches offentliches Recht und Volkerrecht, Encyclopedia of Public International Law, vol. 4, Amsterdam-New York-Oxford: Norm-Holland, 1982, σ. 64)

Τι σημαίνει ανάληψη ή εκμετάλλευση της φυσικής κυριότητας; Σημαίνει ότι ξένη δύναμη κάνει κουμάντο σε μια χώρα, χωρίς να την έχει προσαρτήσει ή να της έχει αποσπάσει την κυριαρχία. Με άλλα λόγια κατοχή σημαίνει η ανάληψη ή εκμετάλλευση της φυσικής κυριότητας πάνω σε μια χώρα, χωρίς αυτή να έχει μετατραπεί επίσημα σε αποικία, ή προτεκτοράτο.

Αν αυτή η κατοχή έχει επιβληθεί ως προϊόν πολέμου ή στρατιωτικής επέμβασης, τότε ονομάζεται εμπόλεμη κατοχή, ενώ αν το κράτος που τέθηκε υπό κατοχή έχει συναινέσει σ' αυτήν τότε ονομάζεται ειρηνική κατοχή. Ειδικά η ειρηνική κατοχή μιας χώρας ή ενός κράτους δεν απαιτεί καν παρουσία ξένων στρατιωτικών δυνάμεων. Μέχρι και το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ένα καθεστώς ειρηνική κατοχής θα μπορούσε νόμιμα να επιβληθεί σε μια χώρα, σ' ένα κράτος, ή σε μια περιοχή που ανήκει σε κυρίαρχο κράτος υπό δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις: Είτε λόγω διεθνούς συμφωνίας, όπως συνέβη, π.χ., με την περιοχή του Ρουρ της Γερμανίας το 1919, η οποία τέθηκε υπό την κατοχή των Γάλλων, των Άγγλων και Αμερικανών. Η συγκεκριμένη κατοχή ονομάστηκε ειρηνική.

Είτε μετά από συμφωνία και αποδοχή του ίδιου του κράτους, το οποίο τίθεται υπό καθεστώς ειρηνικής κατοχής. Τέτοιο παράδειγμα ήταν η επιβολή του Κατοχικού Υπουργείου, όπως ονομάστηκε, στην Ελλάδα τον Μάιο του 1854. Η κατοχή επιβλήθηκε από τους Αγγλογάλλους με επίδειξη στρατιωτικής ισχύος και την επιβολή μιας "οικουμενικής" κυβέρνησης του Αγγλικού και Γαλλικού κόμματος για να αποσπαστεί η συναίνεση του ελληνικού κράτους. Η κατοχή αυτή διήρκεσε επίσημα έως το 1857 και την ακολούθησε η εγκατάσταση ειδικής επιτροπής οικονομικού ελέγχου για την "επιβολή της τάξεως" έως το 1859.

Ο ελληνικός λαός για να ξεπλύνει την εθνική ντροπή αυτής της κατοχής φρόντισε να εξαφανίσει από το πολιτικό προσκήνιο το Αγγλικό και Γαλλικό κόμμα και να διώξει με την εξέγερση του 1862 και τον Όθωνα μαζί με τους βαυαρούς του. Έστω κι αν η διάδοχη κατάσταση δεν ήταν αντάξια των ελπίδων και των προσδοκιών για εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο η έννοια της ειρηνικής κατοχής έπαψε ουσιαστικά να υπάρχει, γιατί δεν νοείται με βάση το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις του ΟΗΕ κατοχή κράτους και λαού με συναίνεση του ιδίου. Μόνο ως προϊόν πολέμου μπορεί να υπάρξει καθεστώς κατοχής και στην περίπτωση αυτή ο ασκών κατοχή οφείλει να τηρεί το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και το δίκαιο της κατοχής όπως αυτό τροποποιήθηκε με τη Διεθνή Συνθήκη της Γενεύης το 1949.

Η έννοια της ειρηνικής κατοχής, δηλαδή της κατοχής με συναίνεση του κράτους, δεν αναγνωρίζεται πλέον στο διεθνές δίκαιο. Δεν νοείται καν, διότι αντιβαίνει το λίκνο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δηλαδή το δικαίωμα της ελεύθερης αυτοδιάθεσης ενός λαού. Γι' αυτό και θεμελιώδης αρχή των διεθνών δεσμευτικών συμβάσεων του ΟΗΕ είναι και η παρακάτω ρήτρα: Κανένα κράτος [ή ομάδα κρατών] δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ή να ενθαρρύνει τη χρήση των οικονομικών πολιτικών ή οποιουδήποτε άλλου είδους μέτρα για να εξαναγκάσει ένα άλλο Κράτος προκειμένου να λάβει από αυτό την υποταγή στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του και να εξασφαλίσει από αυτό πλεονεκτήματα οποιουδήποτε είδους. (UN General Assembly Resolution 2625 (XXV) of 24 October 1970).

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

Δημοσιεύτηκε, 30/1/2017

http://www.epamhellas.gr/2017/01/30/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%BC%CE%AE-%CE%AC%CE%BC%CE%B1-%CE%BB%CE%AC%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA/