Ο κύκλος του Τσίπρα έκλεισε το 2019. Μαζί του έκλεισε και ο κύκλος της Μνημονιακής Αριστεράς.
Συντηρείται εδώ και καιρό μια συζήτηση που στοχεύει κυρίως στη δημιουργία κλίματος παρά στην περιγραφή της πραγματικότητας. Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να έχουν κλείσει με τον Τσίπρα, κάποια στελέχη της Νέας Αριστεράς (ΝΕΑΡ) αφήνουν το ενδεχόμενο ανοιχτό, ενώ ο ίδιος ο Τσίπρας έχει καταστήσει σαφές ότι δεν επιθυμεί ισότιμες συνεργασίες με τα υπάρχοντα κόμματα της Μνημονιακής Αριστεράς. Θέλει πρώτα να τελειώσει μαζί τους, γιατί θεωρεί ότι έχουν κλείσει τον κύκλο τους.
Όμως, ο κύκλος αυτών των κομμάτων έκλεισε ακριβώς εξαιτίας της συμπόρευσης με τον Τσίπρα. Άλλωστε και ο δικός του κύκλος έχει κλείσει από τον Ιούλιο του 2015.
(Όχι, δεν θέλω να ακούσω για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 που τις κέρδισε με ψήφους του ΝΑΙ, γιατί ήταν ο μόνος που μπορούσε να τρέξει την υλοποίηση των μνημονίων με την απαιτούμενη συνέπεια για το σύστημα. Ανατρέξτε στα ποσοστά αποχής εκείνων των εκλογών σε σύγκριση με τις προηγούμενες και το δημοψήφισμα, για να θυμηθείτε τι συνέβη.)
Όσο η μνημονιακή αριστερά παραμένει στο προσκήνιο, οι προβολείς θα πέφτουν συνεχώς πάνω στο σκισμένο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Αν δεν αποσυρθεί οριστικά, μην περιμένετε καμία Αριστερά να σηκώσει κεφάλι με αξιοπρέπεια και αξιοπιστία.
Αυτοί, είναι από τους βασικούς λόγους που παραμένει στην εξουσία ο Μητσοτάκης. Ο λαός θεωρεί την κυβέρνησή του καταστροφική, στρέφεται να δει τις εναλλακτικές στα αριστερά, αντικρίζει τον Τσίπρα και το περιβάλλον του, νυν και παλαιό, θυμάται την περίοδο 2015-2019 και απογοητεύεται βαθιά. Η απογοήτευση αυτή λειτουργεί ως πολιτική ασφάλεια για τη ΝΔ.
Η Αριστερά ζει ένα τοξικό κλίμα αναμονής και ζυμώσεων κυρίως προσωπικών τακτικισμών ατομικής επιβίωσης. Ποιος θα επιβιώσει πολιτικά, ποιος θα πέσει και ποιος θα ανέβει, μέσα σε ένα περιβάλλον διχαστικό και γεμάτο υπονοούμενα και κατηγορίες για υπονομεύσεις. Και όλοι αυτοί κάνουν πως δεν βλέπουν το προφανές.
Το πιο απτό παράδειγμα είναι μπροστά μας. Η Νέα Αριστερά. Παρότι συγκεντρώνει ό,τι πιο σοβαρό, πιο ιστορικό, πιο δουλεμένο και πιο έμπειρο από τα στελέχη του παλιού Μνημονιακού ΝΑΤΟικού ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το 1,5%. Γιατί;
Στη συνείδηση του κόσμου, η Νέα Αριστερά είναι το τρίτο μνημόνιο προσωποποιημένο. Εκεί βρίσκονται τα περισσότερα στελέχη που υπέγραψαν, υλοποίησαν και υπερασπίστηκαν την πιο σκληρή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα. Όσο αυτή η ταύτιση παραμένει ζωντανή, καμία σοβαρότητα ή παρελθόν στελεχών δεν αρκεί για να πείσει.
Αλήθεια, δεν έχει αναρωτηθεί κανείς γιατί ο απολιτικός κομήτης Κασσελάκης είχε τεράστια καθεστωτική προβολή και δημοψηφισματική υπεροχή απέναντι στη ΝΕΑΡ; Γιατί η Κωνσταντοπούλου, γιατί η Καρυστιανού εμφανίζονται τόσο δυναμικά; Ο κόσμος ψάχνει κάτι μακριά από τον Μητσοτάκη και το βρίσκει εκεί. Πώς, άλλωστε, να ασκήσει κάποιος αντιπολίτευση στην πολιτική Μητσοτάκη, που αποτελεί συνέχεια μιας μνημονιακής συνέπειας, όταν έχει ο ίδιος ψηφίσει και εφαρμόσει μνημόνια; Είναι και ο λόγος που δεν είδαμε από την μνημονιακή Αριστερά αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη. Με ποιο ανάστημα να το κάνει;
Το μόνο καλό που μπορούν να κάνουν όσοι από την αριστερά εργάστηκαν για τα μνημόνια είναι να σταματήσουν να λένε "κάναμε το καλύτερο που μπορούσε να γίνει", να ζητήσουν δημόσια συγγνώμη και να δηλώσουν ότι δεν πρόκειται πλέον να βρεθούν σε οποιαδήποτε -δημόσια ή κομματική- θέση ευθύνης. Και αυτές να είναι οι τελευταίες τους δηλώσεις στα ΜΜΕ. Γιατί, στη συνείδηση του κόσμου, αυτό το "καλύτερο που μπορούσε να γίνει" δεν διαφέρει από το "δεν υπάρχει εναλλακτική" και ενσωματώνει παρασιτικά το ΤΙΝΑ στην αριστερή επιχειρηματολογία, καθιστώντας την αποκρουστική.
